Spelen met vragen waar geen antwoord op is

Hanneke van den Berg

Als kleine Suzanne samen met haar zusje mag meerijden in de vrachtauto van haar vader, is het leven mooi. Maar een ogenblik later is ze al een dwarse tiener.

Vader ontdekt dat ze drie maanden zwanger is. Suzanne wil het kind houden, maar zegt niet waarom. Weet ze het zelf? In een opwelling van verdriet en machteloosheid geeft haar vader haar een klap in het gezicht. Zou haar verdere leven anders zijn gelopen als hij dat niet had gedaan?

In ‘Suzanne’ speelt de Franse filmmaakster Katell Quillévéré met vragen waar geen antwoord op is. Juist dat maakt de film ‘Suzanne’ zo schrijnend en ontroerend mooi. In dit 25 jaar omspannend drama volgen we Suzanne op haar weinig fortuinlijk levenspad. Impulsieve beslissingen, een foute vriend, gevangenis en een pleeggezin voor haar zoon. Maar ook een beschermende jongere zus en een allesverterende liefde, als je die laatste zo noemen mag. Uitleggen, daar doet Quillévéré niet aan. Opvallend is bijvoorbeeld dat dialogen die van alles duidelijk maken schaars zijn. Maar we zien en vermoeden des te meer.

De film weet die ongedurige levensloop te vangen in emotioneel rijke, veelzeggende momenten die een heel sterk gevoel oproepen, en die toewerken naar een troostrijk en hoopvol einde. Het intense spel van Sara Forestier maakt dat Suzanne met haar opstandige en hunkerende blik aan de ene kant heel dichtbij komt, maar tegelijkertijd ongrijpbaar blijft. Alsof Suzanne haar eigen drijfveren ook niet echt kent. Het leven als een grillig raadsel.

Suzanne

Regie: Katell Quillévéré

Met: Sara Forestier, Adèle Haenel, François Damiens

Vier sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.