De dood is van iedereen’

Laura Heerlien

Zo jong en dan al rekening houden met de dood. Wendy Bax (28) en haar vriend Rick van der Putten kunnen er niet omheen. Wendy richtte de jongerenafdeling van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Levenseinde op. ,,Noodgedwongen. Ouderen vroegen zich bij een reguliere bijeenkomst van de NVVE af wat ik daar toch kwam doen. Toen besefte ik: ik moet iets organiseren voor jongeren. Want ook al lijkt het vreemd, er zijn wel degelijk jonge mensen die een levenseinde wensen. De dood is van iedereen.”

Wendy heeft hormonale tumoraanbouw en afwijkende bloedcellen. In Nederland was ze uitbehandeld. In Belgie kunnen ze haar wel doorbehandelen, maar de prognose is niet heel goed. Rick, haar vriend, had leukemie en is nu schoon, hoewel hij laatst een terugval had.

Hun relatie is intens. Ook noodgedwongen, want voor oppervlakkig gedoe en prietpraat is gewoon geen tijd. Ze proberen alles er uit te halen, wat er in zit. Wendy: ,,Soms gaan we over onze grenzen. Zo stond ik stond laatst huilend op een berg voor een potje abseilen. Ik heb doorgezet en was daar verschrikkelijk trots op. Maar ik had de dag ervoor ook een behandeling gehad en was in feite helemaal niet toe aan zoveel actie. En neem een NVVE bijeenkomst: het is ontzettend belangrijk, maar ik moet er een week van bijkomen.”

Of ze dood wil? ,,Nee, nu in elk geval niet. Maar als ik straks zo benauwd ben als een vis op het droge, dan ligt dat anders. En als ik wil stoppen met de behandelingen,, dan wil ik zelf die keuze kunnen maken.”

Hoe het voor Rick moet zijn, om te weten dat zijn vriendin doodgaat, vindt ze een vervelende vraag. Ze wordt er fel om. ,,We gaan daar niet vanuit hoor! Ik heb in december slecht nieuws gekregen, maar we zien het nog steeds positief.”

Het is hoe ze leven: bij het moment. Geen zorgen, om de dag van morgen. Er zijn meer mensen die dat roepen, maar bij Rick en Wendy werkt het echt. Misschien wel, omdat ze allebei met ziekte zijn geconfronteerd. ,,Je leert wat het leven waard is, als het geen vanzelfsprekendheid meer is. We genieten zelfs van de kleinste dingen, die een ander niet eens zouden opvallen. De frisse lucht op je wangen na een maand lang ziekenhuis, bijvoorbeeld. Of een lieve blik. Het lijkt allemaal meer te betekenen.”

Ze kiezen bewust voor het leven en Wendy wil ook bewust kiezen voor de dood. Haar ouders, hoe moeilijk ze het ook vinden, respecteren die wil. ,,Daar heb ik geluk mee. Ik weet ook dat er ouders zijn die hun kind niet willen, of kunnen loslaten. Je zit met een loyaliteitsconflict. Met onze jongerenafdeling willen we daar aandacht aan schenken. Ouders niets opleggen, maar wel uitleggen. Zodat het respecteren van de laatste wil, misschien iets makkelijker wordt.”

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.