Romke van de Kaa over 'de mooiste'

Romke van de Kaa

Romke van de Kaa

Nanska van de Laar

Ziekte van deze tijd: het kiezen van de mooiste, beste en beroemdste allertijden.

We vallen van de ene verkiezing in de andere; amper is de popband van de eeuw gekozen of we mogen ons uitspreken over de beroemdste Nederlander of beste voetballer allertijden. We denken kennelijk dat onze stem telt, want we kiezen ons een ongeluk; alleen al voor het Eurovisie Songfestival lopen meer mensen warm dan voor de verkiezingen van het Europese parlement. Politici zouden daar toch lering uit moeten trekken. Misschien gaan ze straks ook allemaal zingen. Of voetballen.

Ook in de tuin moet je kiezen. Neem de Euphorbia, wolfsmelk in het Nederlands. Wat is de mooiste wolfsmelk? Ik ben geneigd om te zeggen: de soort die op het ogenblik bloeit. Nu is dat Euphorbia characias, een ‘s winters groen blijvende, anderhalve meter hoge, struikachtige wolfsmelk met reusachtige cilindrische bloemhoofden. De plant groeit in de meest onwaarschijnlijke situaties: in puur grind, onder een overhangend dak, en zelfs in een muur, hoewel hij daar geen anderhalve meter bereikt. De ideale plant dus voor waar normaliter niets wil groeien. Maar welke Euphorbia characias kiezen we? Er zijn maar liefst 25 verschillende variëteiten in de handel; nemen we ‘H. E. Bates’, ‘Percy Picton’, ‘John Tomlinson’ of ‘Margery Fish’? Het gebruik om planten naar vrienden, kennissen en echtgenoten te noemen is misschien aardig voor de betrokkenen en hun familieleden, maar niet bepaald verhelderend voor de plantenkoper. Want wie weet er nu nog wie H. E. Bates was, of Percy Picton? De eerste was een schrijver, en de tweede een kweker, maar dat was lang geleden. Nu zijn ze beiden even vergeten. Aan namen die aangeven hoe een plant eruit ziet, zoals ‘Purple and Gold’, ‘Lambrook Gold’ of ‘Perry’s Tangerine’ heb je meer houvast. ‘Lambrook Gold’ is geen slechte keuze, als je een mooie wolfsmelk zoekt, omdat de bloemen ( eigenlijk zijn het geen bloemen, maar gekleurde schutbladen) groter, en geler zijn dan die van de meeste andere cultivars. Bij sommige onbenaamde exemplaren zijn de bloemen even groen als het blad en soms heeft ieder bloempje dan ook nog een sinister zwart oogje. Euphorbia characias is geen langlevende plant; na een jaar of vijf is een exemplaar wel aan vervanging toe.

Dat geldt ook voor Euphorbia x martinii, een Wolfsmelk van zo’n 60 cm hoog die in april begint te bloeien en die daardoor mooi te combineren is met oranje of gele tulpen. De bloemen zijn aan de groene kant, maar worden door een elegant rood oogje verlevendigd. Er bestaan nauwelijks planten die van de lente tot de herfst doorbloeien, maar Euphorbia x martinii komt dicht in de buurt.

Een Euphorbia die zeker in de top tien thuishoort is Euphorbia mellifera. Dit is een wolfsmelk die je aan zijn geur al van verre kunt herkenen, want de bloeiende Euphorbia mellifera verspreidt een doordringende geur van honing. Dit is een wolfsmelk die op beschutte plaatsen tot een flinke struik kan uitgroeien. Twee meter hoogte wordt met gemak bereikt. Met zijn glimmend groene blad maakt de plant een exotische indruk. Maar ik heb het niet voor niets over beschutte plaatsen. Want Euphorbia mellifera blijft ‘s winters groen en kan dan dus beter niet in de oostenwind staan. Dat zul je net zien: de mooiste wolfsmelken zijn het minst winterhard.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.