Spel

Leontien van Engelen

'Ik vind er niks meer aan', klaagt mijn moeder (92). Het is het alleszeggende antwoord op mijn vraag hoe het met haar gaat. Twee gehoorapparaten, een pacemaker, een rollator en een batterij medicijnen houden het lichaam gaande. Maar de fut is eruit.

'Ik ben te oud. Ik vind het helemaal niet erg als ik straks in mijn bed dood ga. Het is toch een rotwereld. Ik heb er geen zin meer in.'

Ik knik meelevend. Ik kan me voorstellen dat je het zat bent als je zo oud bent en je lijf niet meer wil wat jij wilt. Een lijf waarin je vermoeide geest ronddoolt op zoek naar een uitgang die niet te vinden is.

'Laten we maar een spelletje doen', zeg ik om haar een beetje af te leiden. Ik haal een dominospel te voorschijn. Ook mijn zoon doet mee. Daar zitten we dan aan de eettafel. Opeens zie ik mijn moeder opveren uit haar stoel. 'Ik heb heel goede stenen. Ik ga jullie verslaan', roept ze. Met rode konen maant ze ons om zo snel mogelijk onze beurt af te raffelen, zodat zij haar meesterzet kan doen. 'Niet zo treuzelen, hoor', roept ze tegen mij. 'Je wilt niet dat ik win, hè?' Ze lacht en voorziet elke zet van een jolige of snedige opmerking. Verbaasd kijk ik mijn zoon aan. Is dit mijn uitgebluste moeder? Er moet meer gespeeld worden in het leven.

Margot Klompmaker

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.