Sue The Night: band van deze tijd

Sue the Night grossiert in met veel emotie, galm en bombast opgediende, toegankelijke en vaak dansbare popsongs.

Sue the Night grossiert in met veel emotie, galm en bombast opgediende, toegankelijke en vaak dansbare popsongs.© United Photos/Remco van der Kruis

Peter Bruyn
Haarlem

Een echt ’homecoming’-concert kon je het optreden van Sue the Night in het Patronaat zondag niet noemen.

Dat zou suggereren dat de band een lange periode niet meer in de regio te horen zou zijn geweest. Terwijl zangeres Suus de Groot in oktober nog in volle unplugged glorie in de Groenmarktkerk stond tijdens het Take me to Church-programma. Maar het was voor de groep wel een afsluiting van een bewogen en opwindend jaar.

Debuutalbum

Elf maanden na presentatie van het debuutalbum ’Mosaic’ stond er een uiterst geroutineerde popband op het podium van de goed gevulde kleine Patronaatzaal. Een groep die concertervaring voor een groot publiek opdeed op festivals als Best Kept Secret en Zwarte Cross.

Die door Radio 3 vertroeteld werd als Serious Talent-genomineerde en die met de single ’The Whale’ wekenlang tegen de drempel van de Top40 schuurde, maar daar nèt niet binnen kwam. En natuurlijk speelde de groep zich een slag in de rondte in het clubcircuit.

Rob Acda

En ook dat debuutalbum begin 2015 kwam niet uit de lucht vallen. In 2009 won Suus reeds het Haarlemse popconcours De Rob Acda Award – een feitje dat overigens in geen van haar biografieën meer terug te vinden is – en twee jaar later scoorde ze goed in de landelijke finale van de Grote Prijs in de categorie singer-songwriters.

Maar sinds de nu tweeëndertigjarige zangeres en songschrijfster intensief met percussionist Linda van Leeuwen en gitarist Thijs van de Klugt als producers samenwerkt is haar muziek ’serious business’ geworden.

Inmiddels ook duidelijk hoe het muntje valt wat publieksgroep betreft: ’alto’s’ of ’mainstream’? Dat laatste dus, zonder meer. Sue The Night grossiert in met veel emotie, galm en bombast opgediende, toegankelijke en vaak dansbare popsongs waar de inhoudelijk geïnteresseerde muziekliefhebber zich bij voorkeur verre van houdt, maar die bij het door Giel Beelen geënthousiasmeerde brede publiek een aardewerkgroothandel aan potten kan breken.

Het percentage vrouwen en meisjes in de zaal is hoog. Suus is beslist een ’rolmodel’ en Sue the Night als geheel typisch een band van deze tijd. Drie vrouwen en drie mannen. No-nonsense. Een groep met – deels – een degelijke muzikale opleiding. ’Doorgeleerd voor popmuzikant’ dus – net als bijvoorbeeld het ook al zo succesvolle Mister & Mississippi. Dat levert doorgaans geen gekkigheden op, maar wel een ’goed product’.

Zoals bij Sue the Night de ’bijna hit’ ’The Whale’. Hun beste liedje en duidelijk de reden waarom er vaak vergelijkingen met Blondie of Fleetwood Mac gemaakt worden. Pure, dansbare pop.

Daarbij is Suus als frontvrouw ook nog eens een echte ’sympathie-magneet’, die wel tien keer zegt hoe ’super’ alles is.

Een kniesoor die dat dan nog durft te ontkennen.

Naast vrijwel alles van ’Mosaic’ werd zondag ook nog het splinternieuwe liedje ’The World Below’ gespeeld. En dat was een van de beste nummers van de avond. Dat belooft nog wat.

Gezien: zondag 6 december, Patronaat, Haarlem.

(App-gebruikers zien een video hier)

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.