Lost persons area ***

Regie: Caroline Strubbe. Met: Lisbeth Gruwez, Sam Louwyck In de Vlaamse artfilm 'Lost persons area' hangt een gezinnetje even los aan elkaar als het zand op de vlakte waarop ze wonen. Het dramatisch minimalisme oogt fraai, maar voelt geforceerd.

Bestaan ze nog, vrouwen die blindelings hun man volgen? Dertiger Bettina (krachtig debuut Lisbet Gruwez) oogt niet als een vrouw van deze tijd. Met haar negenjarige dochtertje (Kimke Desart) trekt ze mee met het werk van haar man (Sam Louwyck), die met een groepje kerels elektriciteitskabels spant in hoogspanningsmasten. Het gezinnetje woont in een bouwkeet op een winderige zandvlakte. Het liefst wil Bettina ’een normaal huis en een gewoon leven’, maar aan dat verlangen heeft haar man geen boodschap: ’Wie gaat mij vertellen wat gewoon is en normaal?’, klinkt het dreigend. Zo’n man dus. Dat hun dochtertje zich eenzaam voelt, wegloopt van huis en school, en voornamelijk in zichzelf praat, leidt niet tot verontrusting bij haar ouders. Er is een dramatische gebeurtenis voor nodig om de verhouding tussen man en vrouw op scherp te zetten. Het festival in Cannes was onder de indruk en selecteerde ’Lost persons area’ voor het onderdeel La semaine de la critique, waar het de scenarioprijs won. Een merkwaardige beloning want het scenario is het zwakke punt van de film, omdat alles er te dik bovenop ligt. Niet alleen de titel laat niets te raden over, maar ieder beeld onderstreept dat we naar van hun anker losgeslagen, dolende mensen kijken. Jos van der Burg

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.