Moederdag

Marja van Spaandonk

Spaanders over Moederdag. 'Levend of dood, ze blijft voor altijd mama.'

Mijne is dood en toch leeft ze voort. In mijn Zussen. In mij. In onze Kinderen. Ze wordt nog zo vaak genoemd. Net oma, zegt de een. Precies je moeder, zegt de ander. Dat heb je van je oma. Of: Je lijkt mama wel...

Wanneer ik weer eens een kast in andere kleur schilder, zonder daar van tevoren goed over na te denken, dan schiet ze door mijn hoofd. Wanneer ik op regenachtige zondag besluit dat hele interieur anders moet, dan grinnik ik bij de herinnering aan haar. Ben net mijn moeder. Tussendoor zet ik ook alle planten buiten. Lekker fris voorjaarsbuitje op plantenkopjes. ’s Winters leg ik vloerkleed op sneeuwtapijt. Vuil verdwijnt als sneeuw voor de zon. Goedkoper dan stomerij.

En als zon weer schijnt, gaat alle kleding uit kast aan waslijn. Even luchten. Hoor het haar zeggen. Praat ik tegen Grote Blonde Reus, is het alsof ik haar hoor. Tegen háár hond. Die nu hopelijk bij haar is. Net als alle andere honden en verloren dierbaren uit verleden. Ze leeft voort. In verhalen die we over haar aan elkaar vertellen. In anekdotes. Maar ook in verdriet dat we delen. Gelukkig overheersen zoete herinneringen. Aan haar schaterende lach. Aan haar manier van dansen op swingende jazzklanken die regelmatig huis vullen.

Aan haar sjansen wanneer er leuke mannen in haar buurt zijn. Aan haar blauwe ogen die je van veraf al ziet stralen. Aan haar grapjes. Wanneer ze met je stoeit. En dat je dan Genade! moet roepen om haar te laten stoppen. Wat ze natuurlijk niet doet. Eerst moet je Meisjesgenade! er achter aan roepen. En in ergste geval ook nog Jongensgenade! Daarna slap liggen van het lachen.

Ruik geur van sajoer in het weekeinde. Met rijst en sperzieboontjes. En banaan. Van bietjes met hard gebakken speklapjes doordeweeks. Met rauwe uitjes. Hik-me-hik, zelfbedacht recept. Hoe vaak zijn we niet naar de slager gestuurd met in haar beschreven handschrift briefje: drie dikke plakken boterhammenworst uit blik. In blokjes door hik-me-hik of macaroni. In laatste mogen we beetje ketchup, mayonaise en maggi doen. Maggi en mammie, onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Glaasje sherry voor Gerry, kopje thee in de ochtend, bruine boterham met oude kaas.

In mijn keuken geen maggi of sherry meer. En eten uit blik of pakjes is inmiddels ook uit den boze. Nou ja, zo heel af en toe witte boontjes in tomatensaus. Met gebakken eieren en spek, zondags ontbijt uit onze jeugd. Het woordje mama staat nu voor: Altijd Heimwee. Toch leeft ze voort in mijn keuken. Wanneer ik voor mezelf troosteten bereid: biefstuk met witte broodjes om in jus te soppen.

Met mosterd. En gebakken champignons. Wanneer ik soep maak van restjes uit de koelkast. Of toastjes met allerlei lekkers en blokjes kaas bij rode wijn serveer. Gezellig hè, hoor ik haar zeggen. En als ik terugkom van vakantie, maak ik standaard stamppot andijvie. Gewoonte van haar als wij terugkeren van vakantie. Haar manier om te zeggen dat ze ons zo heeft gemist. En dit is mijn manier om te zeggen dat ik haar nog steeds mis. Dankbaar ben om wat was en nog steeds is. Ze zit met klittenband vast in mijn hart.

Op Moederdag pluk ik madeliefjes. Haar favoriete bloemetjes, die wij als kinderen traditioneel in vaasje op dienblad bij feestelijk ontbijt zetten. Pluk ze nog steeds. Uit liefde voor haar en nu ook beetje voor mezelf. Voor mij is het eigenlijk elke dag Moederdag.

spaanders@hollandmediacombinatie

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.