Slimme zet

Richard Kemper/Foto PR

Marja van Spaandonk

Dat was met mijn werktijden in combinatie met de ponttijden een niet al te slimme zet. Na 23 uurwas het namelijk roeien geblazen. Weer of geen weer, storm, ijs of regen, roeien zal je. En roeien deed ik. Zeker toen ons eigen huis verbouwd werd en ik m’n gehele gezin, inclusief een baby op komst, naar dat eiland verhuisde voor een week of tig. Ik sliep er dagelijks en heb dus heel wat afgeroeid. Met een zwangere vrouw gaan verbouwen is al niet zo’n slimme zet, maar haar met al haar hormonen en nesteldrang in een vreemd huis op een eiland neerzetten al helemaal niet. En dan stond dat huisje op dat eiland ook nog eens naast een kroeg. Met mijn ruggengraat (zie column ‘Kroegweerstand’, 13-10-’12) en een vrouw die in een vreemd nest nesteldrang zit te hebben ook geen slimme zet. Ik heb dan ook veel gedronken in die tijd...

Van het plan om na de bevalling m’n spullen te pakken en verder te gaan met schrijven op dat eiland in het huisje naast die kroeg is ook niet veel terecht gekomen omdat mijn pas bevallen vrouw dat dan weer geen al te slimme zet vond. Nee, al met al was dat huisje naast die kroeg op dat eiland niet zo’n slimme zet van me.

Vandaag hebben we dan na een jaar afscheid genomen van dat huisje. Spullen weggehaald, ijskast leeggemaakt, wasje gedraaid, dat werk. Maar ondertussen ook bij de buurkroeg gezeten. In de zon. Met de baby op babyfoonafstand, de dochter aan een onbeperkte stroom appelsap, de vrouw aan de cola light want borstvoeding en ik, geheel in de lijn met het afgelopen jaar en vroeger dan ik thuis ooit zou doen, aan het bier. Ik zag ondertussen het halve eiland voorbijkomen. De advocaat met de honden die zo uit een Engelse plattelandsfilm lijkt te zijn weggelopen, de palingroker die altijd een snufje naar gerookte vis ruikt, de eilander van een ander eiland maar nooit meer weg wil van dit eiland, meneer ‘De Burgermeester’, die dat overigens helemaal niet is. De pontvrouw, de computerman, de aannemer en wie al niet meer. Oh en m’n dealer natuurlijk, barman Jan en z’n ‘de rust zelve’ eega. Het zijn leuke mensen en ik zit te volop te genieten. Onderweg naar huis (m’n vrouw rijdt) hebben we allebei een beetje buikpijn. Ik mede vanwege het vroege drinken maar ook omdat we min of meer wegrijden uit de metafoor van het leven: een aaneenschakeling van niet al te slimme zetten, door weer en wind roeien met de riemen die je hebt en ondertussen leuke mensen tegenkomen en een beetje genieten. Alleen dat inzicht al maakt het eigenlijk best wel weer een slimme zet, dat huisje naast die kroeg op dat eiland…

Dag De Woude, het was me een (z)waar genoegen!

Met de groeten van Kemper,

Remco Veldhuis

Meer nieuws uit frontpage

Net binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.