Grammofoonplaat

Hans Visser

,,Ik maakte een zware knieval en mijn vinyl ging naar de donkere zolder.''

Mijn vrouw vond jaren geleden dat de huiskamer met al mijn grammofoonplaten en hun platenspeler toch wat vol werd. Ik had nu toch die kleine cd’s met hun puntgave geluid? Ik maakte een zware knieval en mijn vinyl ging naar de donkere zolder.

Uit het oog, uit het hart? O nee, daar zorgde wijlen mijn vriend Berend wel voor. Bij elk bezoek aan hem kwam er wel een plaat tevoorschijn die hij dan met een zorgvuldig gekozen naald afspeelde op zijn schitterende platenspeler.

Even zo vaak speelde hij daar dan met enig dedain een cd’tje naast. Of ik dan ook niet hoorde hoeveel killer, zakelijker dat nieuwe digitale geluid was. Verdomd, hij had steeds weer gelijk. Bij een symfonie van Mahler wees hij er ooit op dat je zelfs de stenen van de muren in het Concertgebouw kon horen. Ik luisterde en hóórde ze.

De oude grammofoonplaat is nu weer ongekend populair, getuige de groeiende markten waar oude, haast heilig verklaarde platen tweedehands te koop zijn.

Ik vraag me vaak af waar al die secuur verzamelde platen van Berend zijn gebleven. Ze leiden nu ongetwijfeld een onzeker zwervend bestaan in de wereld der opkopers en verzamelaars. Hopelijk heeft iemand liefdevol die Mahler-plaat al gekocht, maar ik vraag me af of die luisteraar ook de stenen hoort.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.