Mosterd na de maaltijd

Hanneke van den Berg

Het had allemaal zo mooi kunnen zijn. Een kleine twintig jaar geleden vatte Peter Jackson, destijds bekend als maker van tegendraadse en bloederige horrorfilms, het plan op om J.R.R. Tolkiens ’The hobbit’ te verfilmen.

Het verhaal waarin hobbit Bilbo Baggins tijdens een spannende reis in het bezit komt van een magische ring zou in die opzet het eerste deel worden van een filmtrilogie. De andere twee delen zouden dan bestaan uit Tolkiens romantrilogie ’The lord of the rings’. Dat had vast een fraai afgeronde vertelling met kop en staart kunnen opleveren.

Het plan ging helaas niet door, omdat de filmmaatschappij wel de rechten bezat op ’The lord of the rings’, maar niet op ’The hobbit’. Jackson zette daarom zijn oorspronkelijke plan uit zijn hoofd en bewerkte toen ’The lord of the rings’ tot een monumentale fantasyverfilming.

Helaas

Toen Jackson de rechten van ’The hobbit’ alsnog in handen kreeg, voelde de aankondiging van de verfilming daarvan toch een beetje als mosterd na de maaltijd.

Toen de Nieuw-Zeelandse filmmaker ook nog liet weten dat hij die pot mosterd wilde uitsmeren over maar liefst drie films, fronsten velen hun wenkbrauwen. ’The hobbit’ is immers maar een dun boekje. Na het zien van het slotdeel ’The battle of the five armies’ moet je helaas constateren dat de sceptici gelijk hadden. Dit verhaal had echt veel beter in één avondvullende film kunnen worden verteld.

Deel drie begint waar deel twee ophield: met de aanval van de chagrijnige draak Smaug. Niet drie, vier of vijf keer zet het vuurspuwende monster Laketown in lichterlaaie; de actiesequentie is zo lang opgerekt, dat het beest de houten huizen van het stadje wel honderd keer in de hens lijkt te steken. Dat er nog mensen levend uit deze vuurzee komen, is tamelijk ongeloofwaardig.

Elfen

Inderdaad: we kijken naar een film waarin we het bestaan van hobbits, elfen, dwergen en draken voor zoete koek slikken. Maar zo’n actie als die van de draak vinden we dus echt ongeloofwaardig. Net zoals het ongeloofwaardig mag worden genoemd dat de vervaarlijke aardmannen, die met tienduizenden tegelijk optrekken om dood en verderf te zaaien, met het grootste gemak omver worden gekegeld door een ongeregeld zootje knokkende dwergen.

In ’The lord of the rings’ vochten de helden op verschillende fronten tegen het oprukkende Kwaad. Als kijker zat je op het puntje van de stoel, omdat je wist dat er veel op het spel stond.

In ’The hobbit’ probeert Jackson het in wezen best luchtige reisavontuur van Bilbo te voorzien van dezelfde onheilszwangere sfeer. Het resultaat is pompeus en potsierlijk.

Een romance tussen een elf (Evangeline Lilly) en een dwerg (Aidan Turner) krijgt de diepgang van een kasteelroman. De wisselwerking tussen de vele dwergen in Bilbo’s reisgezelschap blijft op de vlakte. Zelfs tovenaar Gandalf (Ian McKellen), toch een van de onbetwiste sterren in ’The lord of the rings’, doet in dit bombastische avonturenepos voor spek en bonen mee.

Het grote lichtpunt in de productie is Martin Freeman, die in zijn vertolking van Bilbo warm, loyaal en empathisch voor de dag komt. Freeman functioneert als het kloppende hart in een verder nogal kille en levenloze exercitie.

’The hobbit: The battle of the five armies’

Regie: Peter Jackson

Met: Martin Freeman, Ian McKellen, Orlando Bloom, Evangeline Lilly

Twee sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.