Rondje kale reus

Mirjam van Twisk
Mont Ventoux

Gevreesd onder de wielrenners, maar juist dat maakt hem onweerstaanbaar. De kale reus Mont Ventoux trekt ieder jaar weer vele duizenden sportieve fietsers naar het Franse departement Vaucluse. Met name het laatste deel van de klim naar de top is, mede als gevolg van klimatologische omstandigheden, extreem zwaar. Tour de France-winnaar Charly Gaul vatte de magie van de Mont Ventoux ooit als volgt samen: ’Wat de Mount Everst is voor bergbeklimmers, is de Ventoux voor wielrenners’.

Maar als je nou niet zo’n wielerheld bent, moet je Mont Ventoux dan maar mijden? Zeker niet. Vergeet de klim naar de top, zorg dat je elektrische trapondersteuning hebt en geniet van de uitbundige geuren en kleuren van de streek rond die kale reus.

Wij beginnen ons rondje Ventoux in Carpentras en direct vanaf de eerste kilometer domineert de beruchte berg ons blikveld. Even denk je dat het bovenste deel van de berg onder een laag sneeuw schuil gaat, maar dat is de reflectie van de zon op het helder witte gesteente van de kale top (1912 m.). De snijdende wind, die die top permanent geselt, zorgt ervoor dat geen vuiltje blijf kleven aan het witte grit.

Bij Beaumes-de-Venise lijken de Dentelles de Montmirail, een rij rotsen in de vorm van onregelmatige krokodillentanden, de Mont Ventoux te beschermen. De naam van die rotspartij heeft niets met tanden te maken, want dentelles is Frans voor kant. En tegen die ’kant’ ligt Beaumes-de-Venise aangeplakt. Het plaatsje staat bekend om zijn Muscat: een zoete wijn die als aperitief of bij het dessert wordt gedronken.

Geur

Tijdens het eten schenkt men graag een Côtes de Ventoux, die hier rond ’de berg’ overvloedig wordt geproduceerd, zo wordt ons al fietsend snel duidelijk. Overal wijngaarden en vrijwel iedere wijnboer inviteert voorbijgangers om te komen kijken én proeven: dégustation noemt men dat hier.

Het is verleidelijk om op die uitnodigingen in te gaan, maar wijn stijgt naar je hoofd en zakt in je benen. Als fietser kun je zo’n proeverij dus beter uitstellen tot aan het diner. We worden wél op iets anders getrakteerd: de aangename geur van rijk bloeiende gele brem. ,,Die geur lokt de insecten, zodat ze wegblijven uit de wijngaarden’’, legt Lise van Vaison-Ventoux Tourisme ons uit.

In het plaatsje Bédoin gaat alle aandacht uit naar een bron met koel water. De snelle jongens en meisje op de racefiets hebben hier hun laatste ’tankstop’ voordat zij beginnen aan de klim naar de legendarische Mont Ventouxtop. Vooral in het voorjaar staan ze er in de rij om hun bidons te vullen.

Wij maken het onszelf wat makkelijker en kiezen voor een klim van 20 kilometer langs de rotswanden van de Gorges de la Nesque. De geur van de brem maakt plaats voor die van naaldbomen. Het signaal van onze telefoons valt weg, want hier woont geen mens. Langs de kant van de weg staart een vos ons aan met een blik van: ’Wat doen jullie hier?’. De anders zo schuwe kippendief toont geen spoor van angst.

Nog voor het einde van de kloof rollen onze wielen door nauwe ’muizengaatjes’ in de rotsen. En als we eenmaal arriveren op het uitzichtpunt zijn we stiekem best een beetje trots. We hebben het gehaald, al was dat in niet onbelangrijke mate te danken aan de elektrische trapondersteuning. En weer blinkt in de verte de top van de Ventoux met daarop het weersta-tion.

Geuren en kleuren wisselen voortdurend tijdens ons rondje Ventoux. De wijngaarden en het geel van de brem, maar ook de geur en kleur van lavendel trekken aan ons voorbij. Zoals in de vallei op weg naar Sault, het centrum van de lavendelcultuur. Oorspronkelijk lag het ín de vallei, maar na een paar vijandelijke invallen kozen de bewoners een verdedigbare plek tegen de berghelling.

Fotoboek

Al peddelend komen we door tal van plaatsjes die zo uit de fotoboeken ontsnapt lijken. De mooiste van allemaal is, wat ons betreft, Brantes. Om er te komen hebben we de trapondersteuning eerst een kilometer lang in de hoogste stand moeten zetten. Eenmaal onder de poort stap je terug in de tijd. Slechts 64 zielen telt het plaatsje en die vormen een hechte gemeenschap. Collectief zijn ze trots op het dorp en hun kerkje, dat een geliefde trouwlocatie is voor bruidsparen uit de wijde omgeving.

Vaison-la-Romaine heeft, zoals de naam al doet vermoeden, een Romeins verleden dat is blootgelegd in vele opgravingen. Waarom de Romeinen hier neerstreken is nog altijd onduidelijk. De stad ligt niet op handelsroutes, maar wij houden het erop dat ook de Romeinen ontdekt hadden dat het hier aangenaam vertoeven is.

Ook de stad Orange dateert uit de tijd van die Romeinen. In het Romeinse theater met plek voor 9000 man publiek vinden nog altijd voorstellingen plaats. Onze Vader des Vaderlands Willem erfde dit vorstendom in 1544 en mocht sindsdien de titel Prins van Oranje voeren.

We sluiten ons rondje af in Châteauneuf du Pape. De plek waar de parel onder de wijnen uit deze streek vandaan komt. Onder het genot van een glas van deze wereldberoemde godendrank dwaalt onze blik, bij wijze van afscheid, nog een keer door de omgeving. En weer is daar, die kale reus waaraan je ogen blijven hangen. Eigenlijk best logisch dat voor omwonenden de Mont Ventoux heilig is.

Wat & Waar

De afstand Amsterdam - Avignon is 1145 km. Liever niet met de auto? Dan bieden de snelle treinen Thalys en TGV uitkomst. Zij overbruggen de afstand in nog geen acht uur. Op de zaterdagen van 27 juni tot 29 augustus kan het nog een dik uur sneller en zonder overstap in Brussel met de Zon-Thalys. (www.voyages-scnf.com)

La Provence à Vélo heeft fietsroutes bewegwijzerd. Er zijn kaarten met lichte en zware routes. Fietsvriendelijke accommodaties en restaurants krijgen het van La Provence à Velo het label 'bienvenue'. Overal zijn goede fietsen te huur en steeds meer e-bikes. (www.provence-cycling.co.uk)

Meer toeristische info: www.vaison-ventoux-tourisme.com en http://nl.rendezvousenfrance.com/

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.