Glaasjes

Nanska van de Laar

Maandag waren we uitgenodigd voor de filmpremière van ’Soof’, een heerlijke ’feel good’ film. We gaan niet zo vaak naar dit soort dingen, want het is toch steeds hetzelfde clubje BN’ers dat dezelfde feestjes afstroopt. En bovendien worden we bijna nooit uitgenodigd dus dat scheelt.

Op de uitnodiging stond ’Black Tie’. Even checken op internet: smokingjas, wit smokingoverhemd, vlinderdas en lakschoenen. Dat had ik nog. Maar toen ik de smoking achter uit m’n kast had gevist en probeerde aan te doen, schrok ik ervan hoe enorm getailleerd de mode in 1997 was. Dan maar gewoon een zwart pak in plaats van de hele avond met een knalrood hoofd van het inhouden van m’n adem rondlopen.

Bij aankomst bij het Delamar theater bleek ik ongeveer de enige die niet in black tie was, maar bleek ook dat glamour in Nederland toch een beetje zoiets is als een kerstdiner in het leslokaal van Groep 4. Alle ingrediënten zijn er en toch klopt er iets niet. Om u een idee te geven, toen wij vorig jaar heuse VIP’s waren bij de première van de film ’Kuifje’ omdat we de Nederlandse stemmen van Jansen en Janssen hadden ingesproken, moesten we met de tram naar de achteringang van Tuschinski komen van waaruit we in een limousine om de hoek naar de voorkant van het gebouw werden gebracht.

Onmenselijk hoge hakken

En ook nu was het klooien met een parkeerplekje 500 meter verderop en steeg de achting voor mijn vrouw met elke pas die ze op haar onmenselijk hoge hakken over de Amsterdamse keien nam. Bij de rode loper moesten we in de rij staan omdat Marco Borsato net voor ons was aangekomen. Alle fotografen willen een kiekje en iedereen met een microfoon wilde alvast weten wat Marco van de film vond die hij straks ging zien.

Een enig homostel achter ons doodde de tijd door de mensen om hen heen alvast ’glaasjes’ te geven. ’Glaasjes?’ Ze keken me aan alsof ik net had gevraagd wie Geer & Goor waren en legde uit dat dit hét fashion beoordelingssysteem van weekblad Privé was. Ik zei dat ik me geen zorgen maakte want ze herkennen me toch nooit. Dus toen ik naar binnen wilde schieten was ik nogal verbaasd dat ik staande werd gehouden door een struise dame waar je niet tegenin gaat. ’Hier, hier, hier!’, riepen de in rijen opgestelde fotografen om de beurt. Mijn vrouw zag er prachtig uit, die hoefde zich geen zorgen te maken. Het stel achter me siste: ’O, o daar ga je: 2 glaasjes hooguit!’. Het erge is, ik baalde er nog van ook. Maar toen we door mochten lopen hoorde ik nog net de ene fotograaf tegen de andere zeggen: ’Mooie vrouw, maar wie was die vent eigenlijk?’. Pfweh… kom ik weer goed weg.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.