Ja, nee, ja toch

Foto: Privébezit

Foto: Privébezit

Foto: Privébezit

1 / 3
Peter Lodewijks

,,Ik ben stout geweest.’’ Annette Brantjes (34) lacht. Ze had een vriendje maar vond Martijn, die ze steeds uit het oog verloor, eigenlijk stukken leuker.

Ja, nee, ja, nee. Ja. Dat is het verhaal van Annette en Martijn. Ze ontmoetten elkaar, verloren elkaar weer uit het oog, kwamen elkaar weer toevallig tegen, zoenden een keertje, gingen weer elk hun eigen weg. Tot de vlam echt in de pan sloeg.

De twee kennen elkaar al vijfentwintig jaar; ze ’stonden naast elkaar’ met de tent op een camping in Veldhoven. Het was internationale fietsweek. Veel kinderen waren er niet op de camping, dus de kinderen die er waren, waren tot elkaar veroordeeld. Martijns moeder gaf de meisjes een paar badslippers. ,,Mijn zus en ik maakten daar ruzie over; zij vond Martijn ook leuk.’’ De drie waren veel te vinden op het voetbal- en badmintonveldje. Na die week ging Annette terug naar haar woonplaats in het Friese Grou, Martijn naar Uitgeest.

Spring in ’t veld

Twee jaar later kwamen de kinderen elkaar weer tegen, op weer een internationale fietsweek. Dit keer bij het Belgische Leuven. Annettes zus had nu een vriendje; die was mee. ,,Ik richtte al mijn aandacht op die ’lieve leuke jongen’.’’ Martijn vond haar een ’lekkere spontane spring in het veld’. Wel fijn vond hij alle aandacht die hij van haar kreeg. Ze vroeg hem spelletjes te doen en nodigde hem uit om tijdens een van de dagelijkse fietstochten met haar gezin mee te fietsen. De eerste zoen kwam in het Boslaantje, ver uit het zicht van de andere campinggasten. Aan het einde van de week scheidden hun wegen. Annette stuurde hem brief op brief. ,,Maar ik was niet zo’n schrijver, dus ik stuurde maar één keer kort iets terug’’, zegt hij. Annette ’vergat’ hem. Troostte zich met wat vriendjes hier en daar.

Annette was 17, Martijn 20 toen ze elkaar weer zagen. Nu tijdens de internationale fietsweek in Antwerpen. Blij allebei. Christian, waarmee Annette al anderhalf jaar verkering had, was naar de Sneekweek: zeilen. Martijn vond: ’ik moet toch wat maken van zo’n week’. Annette dacht: ’Wat niet weet wat niet deert’. Daarna: niets. Hij reisde door naar zijn broer in Engeland. Zij wilde mee. ,,Dat mocht niet van mijn ouders. Ik zat te huilen in de auto, liep twee dagen lang te mokken.’’

Twee jaar later was er toch weer een toevallige ontmoeting. Annette kampeerde met Christian op het Deense eiland Fyn. Wie was er ook? Martijn. Met eigen vervoer en een klein tentje.

Jaloers

Martijn: ,,Ik had al gauw in de gaten dat Christian mij niet mocht, we hadden dus geen contact.’’ Annette werd boos op Christian: ,,Als jij zo jaloers bent aangelegd, dan ben ik helemaal klaar met je.’’ Martijn wist niet wat zich tussen die twee afspeelde. ,,Voor mij was die week een afsluiting. Ik legde mij erbij neer dat Annette haar eigen leventje had en dat ik haar waarschijnlijk niet meer zou zien.’’ Maar na de vakantie kwam de breuk tussen Christian en Annette. Hij belde vanuit Delft, waar hij studeerde, en zei volgens Annette: ,,Ik wil niet meer elk weekeinde naar Friesland, ik wil meer vrijheid.’’ Zij: ,,Die kun je krijgen.’’

Via zijn ouders achterhaalde Annette Martijns telefoonnummer: ,,Hoe is het?’’ Alsof het gewoonste zaak van de wereld was. Hij was de kluts kwijt. ,,Het gesprek verliep klungelig.’’ Daarna belde zij hem nog een paar keer. Ze had speciaal een mobieltje gekocht om hem te kunnen sms’en.

Lood in de schoenen

In het paasweekeinde van 2000 reed hij, met lood in de schoenen, naar Friesland, voor een etentje met Annette, haar zus en de man die inmiddels haar ex is. Annette: ,,Ik was bang dat Martijn en ik misschien geen gespreksstof zouden hebben. Daar had ik niet bang voor hoeven te zijn; hij zou voor een nachtje overkomen maar bleef het hele weekeinde.’’ Na een tijdje trok Annette bij Martijn in. Hij: ,,Ik had werk hier, als magazijnmedewerker bij een autobedrijf.’’ Zij deed een makelaarsopleiding en zocht een stageplek.

Op een gegeven moment zag Annette een woning in de verkoop. Ze belde Martijn: ,,Ik heb ’ons huis’ gezien.’’ Ze trouwden in 2005. Drie jaar later werd zoon Max geboren (op vakantie, in het Franse Paray-le-Monial) en in 2012 kwam Norah. Martijn: ,,We zijn nog steeds gek op elkaar. Ik hoop dat dat nog lang zo blijft.’’

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.