'Lesgeven is toneelspelen'

Juf Ans Heijt gaat na drieënveertig jaar bij de Margrietschool met pensioen. foto united photos / Toussaint Kluiters

Susanne Moerkerk
Halfweg

,,Het klinkt zo verschrikkelijk oud als ik zeg dat ik met pensioen ben. Daar hoort een oudere dame bij met grijze haren en een rollator. Maar als ik in de spiegel kijk, denk ik dat het nog wel meevalt. Ik voel me ook absoluut niet oud’’, lacht Ans Heijt (64).

Vorige week was na drieënveertig jaar haar laatste als juffrouw op de Margrietschool in Halfweg.

,,Ik ben tot de laatste dag met veel plezier naar school gegaan.’’

Het was voor de lerares financieel handiger om te stoppen. ,,Als ik nu doorga, ben ik een dief van mijn eigen portemonnee. Voor mij had het anders nog niet gehoeven.

Natuurlijk had ik ook wel eens een baaldag, maar als ik op school kwam was alles meteen weer goed.’’

Ans is altijd erg betrokken geweest bij de school.

,,Het voelde heel vertrouwd en veilig. Ik deelde lief en leed met mensen uit het dorp en van de school. De Margrietschool is daardoor na al die jaren ook gewoon een deel van mezelf geworden.’’

Gepassioneerd spreekt ze over haar oude baan: ,,Het voelde helemaal niet als mijn werk’’, glimlacht ze. ,,Bij het dichttrekken van de schooldeur stopte het niet. ’s Nachts lag ik dan na te denken over dat ene kind dat de rekenles niet begreep en over hoe ik het anders kon uitleggen.’’

,,Ik wilde kinderen goed afleveren aan het einde van de basisschool en er alles hebben uitgehaald wat er in zat. En dan het liefst op een warme manier. Met een knuffel bereik je meer dan wanneer je boos wordt op een kind. Ik motiveerde ze door op te staan en en met gebaren te werken tijdens de les’’, zegt ze terwijl ze met haar vingers knipt en even ophupst. ,,Lesgeven is eigenlijk ook een beetje toneelspelen.’’

Zelfs nu ze met pensioen is, kan Ans haar werk nog niet helemaal achter zich laten.

,,Ik ben komend jaar nog lid van de sportcommissie en blijf ook beschikbaar als invalster. Verder regel ik cadeautjes voor collega’s als het nodig is’’, lacht ze.

,,Als ik het gevoel krijg dat ze denken: ’Daar heb je haar ook weer’, is het klaar. Dan richt ik mijn pijlen wel op iets anders. Ik help als het

gewenst is, maar ik dring me niet op. Misschien heb ik er op een gegeven moment zelf ook wel genoeg van’’, zegt ze schouderophalend.

Meteen alles uit haar handen laten vallen, is dus geen optie voor deze doorgewinterde lerares.

,,Door bezig te blijven, bouw ik het langzaam af. Bovendien ben ik geen type om achter de geraniums te zitten of mijn huis de hele dag te poetsen’’, verklaart ze. ,,Ik wil graag meer tennissen en ook meer reizen. Spanje vind ik prachtig, maar ik zou mijn vrienden en familie te veel missen als ik zou emigreren. Laat mij maar in mijn kringetje.’’

Op 24 januari is aan het Waertmolenpad 1 een receptie voor Ans.

Ouders, oud-leerlingen en hun ouders, familie, vrienden, oudklasgenoten en (oud-) collega’s zijn bij deze uitgenodigd vanaf 16.30.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.