Al Pacino nu ook 'rockster'

'Danny Collins'.

Nanska van de Laar

Als je Al Pacino heet, doe je geen audities meer. Dan word je voor films gevráágd. Toen regisseur Dan Fogelman het script voor ’Danny Collins’ schreef, had hij voor de hoofdrol maar één naam in gedachten: Michael Corleone. Serpico. Tony Montana. Al Pacino dus. „Het blijft bijzonder als een regisseur speciaal jou in zijn film wil hebben”, vertelt de levende legende in Los Angeles. „Want ook dát is regisseren: oog hebben voor talent.’’

,,In feite is mijn carrière ook zo begonnen. Ik was een nobody toen Francis Ford Coppola mij in 1971 castte voor ’The godfather’. Met Marlon Brando, Robert Duvall en James Caan gingen de studiobonzen meteen akkoord. Maar who the f... was Al Pacino? Coppola had mij als heroïneverslaafde gezien in ’The panic in needle park’ en bleef volharden. Uiteindelijk kreeg hij me aan boord. Het is bemoedigend als je voor een film wordt gevraagd, het geeft vertrouwen. Want zelfs op mijn leeftijd ben ik nog steeds bloednerveus voor een nieuw project.”

Iets nieuws leren

In ’Danny Collins’ speelt Pacino zanger Danny Collins, een uitgebluste kruising tussen Neil Diamond en Rod Stewart. En dus moest de acteur die alles al heeft meegemaakt op zijn oude dag toch nog iets nieuws leren: zingen en piano spelen. „Ik heb les gehad van professionele zangers en muzikanten”, grinnikt de Oscarwinnaar. „Zij hebben mij net genoeg kneepjes bijgebracht om twee liedjes te kunnen zingen en spelen. Maar denk nou niet meteen dat ik Carnegie Hall vol zing. Hoewel me dat wel geweldig lijkt, optreden voor een volle zaal. Een scène uit de film is opgenomen tijdens een concert van de band Chicago in LA. In de pauze mocht ik als Danny Collins voor 6000 man het liedje ’Hey baby doll’ zingen. We waren bang dat alle bezoekers tijdens de break zouden gaan plassen of bier halen. Maar iedereen bleef staan en na een paar takes werd het liedje massaal en uit volle borst meegezongen. Zingen in de pauze van een concert van Chicago, ik vond het geweldig. Ik kan nu met een gerust hart sterven.”

Bijdehand

Zo kan krasse knar Pacino op zijn 75ste toch nog ’rockster’ op zijn cv bijschrijven. Iets later dan gepland, want al tijdens zijn jonge jaren was de acteur gek op zingen. „Als tiener vond ik het heerlijk om in het alternatieve theatercircuit van New York in komische musicals mee te spelen. Ik was dan ook in de wolken toen ik niet veel later door de legendarische theaterproducent Hal Prince werd gevraagd voor een rol in ’Zorba’. Acteur Herschel Bernardi zou Zorba de Griek spelen, ik mocht zijn tegenspeler Basil zijn. Er werd een tournee van anderhalf jaar gepland waarin ik 300 dollar per week zou verdienen. Niet slecht voor iemand van 26. Maar bijdehand als ik was vroeg ik op een dag aan Hal: kun je voor mij niet wat extra scènes met wat aardige liedjes schrijven? Dat lijkt me ontzettend leuk om te doen. ’Wie denk je wel dat je bent?’, foeterde Prince. Daar ging mijn zangcarrière: ik kon meteen vertrekken.”

John Lennon

Terug naar het verhaal van Danny Collins dat de diepte ingaat als de zanger een nooit bezorgde brief ontvangt die singer/songwriter John Lennon hem ooit schreef. Een emotioneel schrijven dat het leven van Danny ingrijpend verandert. Heeft Al Pacino John Lennon wel eens ontmoet? „Ja, één keer, in New York. Dat was in 1980 toen we elkaar in Central Park passeerden. We keken elkaar aan en glimlachten even.”

„Het was een mooi moment van wederzijdse hérkenning en érkenning”, vervolgt Pacino. „Ik was verbaasd dat hij wist wie ik was. Hij was de grote John Lennon van The Beatles, ik een beginnend acteur die met twee ’Godfather’-films en ’Serpico’ net wat grotere films had gemaakt. Een paar maanden later werd hij vermoord. John Lennon was een groot artiest en zijn dood een verschrikkelijk verlies. Het is daarom extra bijzonder dat zijn weduwe Yoko Ono ons toestemming gaf om in ’Danny Collins’ elf van zijn liedjes te gebruiken. Zij zag de film als een ode aan John. Een prachtig en ontroerend gebaar.”

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.