Haar non-fictie is beter

Hanneke van den Berg

Haar non-fictieboeken over Turkije zijn boeiend en informatief. Maar datzelfde kan helaas niet gezegd worden van de eerste roman van Jessica Lutz.

De voormalig Turkije-correspondente wil zoveel tegelijk vertellen dat zij verdwaalt in haar eigen verhaal. Het zijn de kleurrijke natuurbeschrijvingen die het boek nog enigszins redden.

De Nederlandse Emma trouwt met de Turkse Serheng en wil met hem in Istanbul gaan wonen. Maar Serhengs vader, leider van een grote clan in het uiterste oosten van Turkije, wordt ernstig ziek en zijn zoon dient hem op te volgen. Dus trekt het stel naar het gehucht Kahta.

Daar wil Emma met veel voortvarendheid en geen enkel begrip voor de man/vrouwverhoudingen in het achtergebleven gebied, de zaken even gaan regelen. Serheng zelf ondertussen probeert de financiële problemen van de clan op te lossen en het gebied aan te sluiten op het wegennet. Een lawine van problemen, tegenwerking en sabotage volgt.

Lutz, twintig jaar actief in Turkije, kent het land waarover ze schrijft op haar duimpje en weet zowel de mensen als de natuur in vloeiende kleuren te schilderen. Maar zij haalt voor haar verhaal over Emma en Serheng zoveel overhoop en bewandelt daarbij zoveel onnavolgbare kronkelpaden dat bij het vrij abrupte eind van het boek de helft daarvan onopgelost blijft liggen. Volgende keer toch maar weer liever non-fictie van Lutz.

Fictie

Jessica J.J. Lutz: De Nederlandse bruid.

Uitg. De Geus, €19,95

Twee sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.