Meisje van zestien

Paul van der Kooij

,,Je wilt niet. Je bent bang'', zegt de moeder. En de dochter kijkt haar aan zoals meisjes van zestien dat kunnen: totaal niet begrepen door ouders en de rest van de wereld.

Even lijkt ze te broeden op een weerwoord. Dan beent ze, dwars over de Vakantiebanenbeurs in de Burgerzaal van het raadhuis, richting uitgang. Want ja, wie luistert naar haar? Of, meer nog: wie snapt haar?

,,Ik ga naar de fiets’’, roept ze nog wel even over haar schouder. Haar moeder kijkt haar wat vertwijfeld na. Want ja, haar andere drie nazaten wilden wel altijd werken. Maar deze nummer vier… Wat moet ze? Nooit meer over baantjes beginnen? Het is toch prachtig wanneer je al op jonge leeftijd je eigen geld kunt verdienen? Dan geniet je toch extra van de dingen? Je doet ook nog eens ervaring op waar je in de rest van je leven wat aan hebt en komt mensen tegen...

Zo erg is deze beurs toch niet? Wie niet direct een vraag durft te stellen, kijkt gewoon mee over de schouders van andere jongelui en hun ouders. Echt veel hoef je hier niet eens te doen. De meeste bedrijven en uitzendbureaus verwijzen kandidaten toch naar de website.

Uiteindelijk loopt moederlief, wat moedeloos, naar de uitgang. ,,Misschien tot zo’’, roep ik tegen beter weten in. ,,Dit past mooi in mijn verhaal over vakantiebanen en drempels.’’

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.