Juliette Binoche stelt teleur als Antigone

© Juliette Binoche in 'Antigone'.Foto Jan Versweyveld

Hanneke van den Berg
Amsterdam

Een paar mooie momenten zijn er zeker. Zoals het einde wanneer Kreon beseft dat hij met zijn halsstarrig politiek correcte houding de drie mensen die hem het liefst waren de dood ingejaagd heeft. En ook de scène waarin Antigone op haar doodsbed ligt, podiumbreed geprojecteerd op de achterwand, raakt doel.

Maar in zijn totaliteit stelt ’Antigone’ waarvoor het beroemde Barbican uit Londen en Théâtres de la Ville uit Luxemburg de handen ineen sloegen en die geregisseerd wordt door Ivo van Hove, toch ietwat teleur. Het is een statische, vrij afstandelijke voorstelling die te weinig tot inleving noodt. Zelfs de soepele bewerking die Anne Carson van de eeuwenoude tekst maakte, kan dat niet verhelpen.

Tijdloze vraag

Dat ligt niet aan het verhaal dat de fundamentele en tijdloze vraag stelt: wat is belangrijker, gehoorzaamheid en de wet naleven, of trouw zijn aan de mensen die je dierbaar zijn. Als de broers Polyneikes en Eteokles elkaar doden in een bitter gevecht om de macht, bepaalt hun opvolger, Kreon, dat de een, Eteokles, een begrafenis met alle eerbewijzen krijgt, maar dat de ander, Polyneikes, moet wegrotten in het veld. Antigone, zus van beide, besluit tegen de bevelen van Kreon in te gaan en Polyneikes zelf te begraven. Haar daad zet een reeks dramatische gebeurtenissen in gang.

Podiumbeeld

Van Hove kiest - in een indrukwekkend podiumbeeld van zijn vaste vormgever Jan Versweyfeld, dat gedomineerd wordt door een immense, helverlichte zonneschijf - voor een kale enscenering, ontdaan van elke vorm van versiering. Maar waar dit in veel van zijn andere stukken beslist werkt, leidt het in dit geval vooral tot afstandelijkheid. Elk van de acteurs beweegt zich zonder merkbare samenhang met de anderen.

De titelrol ligt in handen van de Franse actrice Juliette Binoche. Zij is vooral bekend van haar rollen in films als ’Chocolat’, ’The English patient’ en ’The unbearable lightness of being’ en vormt dank zij die roem de grote publiekstrekker van deze voorstelling.

Zwakste schakel

Maar helaas is zij als Antigone nou net de zwakste schakel in het geheel. Haar spel is vrijwel constant over the top, met huilerige uithalen en veel geschreeuw. Nergens weet zij invoelbaar te maken dat hier een vrouw staat die het gezag trotseert en vasthoudt aan haar eigen normen van liefde en trouw. Dat het ook anders kan, bewijst Patrick O’Kane. Hij laat zien dat drama niet in grote gebaren of wilde uithalen zit, maar juist in intimiteit.

Als de starre Kreon weet hij in al zijn strikte vastberadenheid toch de suggestie te laten doorschemeren dat hij ook zichzelf moet overtuigen van de juistheid van zijn opvattingen. Tot uiteindelijk de dood van zijn vrouw, zijn zoon en van Antigone hem doen beseffen dat hij dit drama over zichzelf heeft afgeroepen. Zijn peilloze verdriet levert een van de mooiste scènes van deze voorstelling op.

Theater

Voorstelling: Antigone, door Théatres de la Ville de Luxembourg en Barbican London, i.s.m Toneelgroep Amsterdam. Oorspronkelijke tekst Sofokles, bewerking Anne Carson. Regie: Ivo van Hove. Bijgewoond: 15/4, Amsterdam. Daar nog te zien t/m 18/4.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.