’Afscheid nemen is moeilijk’

Willem de Jonge: ,,Soms denk ik: wat zou het fijn zijn als ik niet meer wakker word.’’ United Photos/Paul Vreeker

Ad Heesbeen
Haarlem

Anderhalf jaar geleden kreeg Willem de Jonge te horen dat hij lijdt aan alzheimer. Sinds enige tijd gaat hij drie dagen per week naar een dagcentrum in Haarlem-Noord. De Haarlemmer werkte bij diverse instellingen in het maatschappelijk werk. Zijn laatste werkgever was het Centraal Orgaan Bejaardenbeleid in Velsen. Hoe akelig De Jonge zijn ziekte ook vindt, hij ziet het ook als uitdaging om er op een goede manier mee om te gaan.

,,Toen ik nog werkte, had ik soms te maken met dementerenden. We maakten wel eens grapjes. Bij voorbeeld dat het zo makkelijk was als alzheimerpatiënt om je eigen paaseieren te verstoppen.

Ik vind het afschuwelijk om te horen dat ik zelf alzheimer heb. Ik besef de ernst van mijn ziekte. Dat komt ook door het nare beeld dat ik voor me heb van mijn moeder in haar laatste levensfase.

Ik heb een erg fijne moeder gehad, die op het laatst ging dementeren. Ze raakte zo volkomen de kluts kwijt, dat we blij waren dat ze dood was. Dat klinkt niet aardig.

Ik dacht altijd dat het mij niet zou overkomen. Maar het is me wel overkomen. Ik ben bang uiteindelijk in eenzelfde toestand terecht te komen als mijn moeder. Ik ben bijna 85 en heb nooit gedacht dat ik zo oud zou worden. Laat het nou maar mooi zijn geweest, is soms mijn overpeinzing. Misschien is dat beter.

Als ik in zo’n bui ga slapen, denk ik: wat zou het fijn zijn als ik niet meer wakker word. Maar die gedachte kun je wel hebben, ik ben niet alleen; ik heb ook mijn vrouw Joke en drie kinderen. Zo simpel is het dus niet om ermee te stoppen. Ik kom daar niet uit. Ik kan geen afscheid nemen. Euthanasie is ook een soort desertie.

Ik heb veel aan mijn geloof (protestants). Ik bid elke dag. Dat dwingt je jezelf elke dag af te vragen: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Wie ben ik? Gelukkig heb ik al ruim tien jaar geleden op initiatief van mijn kerk een levensboek gemaakt. ’Doe dat, nu je nog helder kunt denken en wacht niet met het opschrijven van je herinneringen tot je het niet meer kunt’, zeiden ze. Als ik dus nu iets wil weten over mijn leven, kan ik het opzoeken.

Hoe afschuwelijk mijn ziekte ook is, het is ook een uitdaging om er op een goede manier mee om te gaan. Met andere ouderen doen we van alles in Dagcentrum Schoterhof in Haarlem. Dat is leuk. Ik heb veel waardering voor de vrijwilligers die het mogelijk maken dat wij ons kunnen vermaken.’’

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.