Droomhuisje

Richard Walraven

Eindelijk heb ik mijn droomhuisje gevonden. Leuk oud pandje aan een grachtje in het oude centrum van het prachtige Edam. Waar ik vijftien jaar geleden al had willen wonen maar waar het er - om allerlei geldige redenen - nooit van kwam.

Ik ben er erg blij mee. Maar zo’n huisje vinden is één; je moet het als vader, die weer helemaal opnieuw moet beginnen, ook inrichten.

Dus met dochters (10 en 13), die er tenslotte ook in deeltijd wonen, naar Ikea. En de dames eisten inspraak. Moet je nooit doen natuurlijk. Maar ik kan nu eenmaal slecht nee zeggen tegen vrouwen waar ik van hou.

Dus regende het dwingende adviezen, die me erg aan hun moeder deden denken. ’Nee pap niet doen, die kleur komt niet terug in je kamer’, ’nee pap ziet er niet uit’ en ’nee pap niet zo ordinair’. Verder was bij iedere poging mijn bed of matras uit te zoeken de jongste er al spontaan opgesprongen. ’Niks, niks, niks, ja deze’. Gelukkig ook een beetje mijn smaak.

Tot we bij de lakens aankwamen. Mooie satijnachtige lakens in een donkere, warme kleur. Toegeven: een hoog hunkerend-vrijgezellengehalte, maar ook gewoon mooi.

Met een vernietigende blik (haar moeder!) legde de oudste ze terug ten faveure van een katoentje in keurige witgrijze strepen. ,,Het moet wel een beetje huiselijk blijven hoor’’, zei ze erbij.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.