Dansen

Hans Visser

Mijn vrouw sleept mij nog wel eens mee naar Indische feestavonden. Zij krijgt daar een uitbundig thuisgevoel van, maar mij overvalt daar altijd een gevoel van diepe melancholie.

De feestzaal is vaak zo Nederlands, maar de sfeer is van een ander nostalgisch en schijnbaar gelukkig universum. Je ruikt die sfeer in het Indisch buffet, de basis van een geslaagd feest. Voedsel, bereid in Hollandse keukens, naar Indonesisch recept.

Vaak is het een feest van generaties, zoals ik dat een paar weken geleden meemaakte. Er speelde een band van Indo-rockers. Veteranen, maar denk niet dat er een verkeerde noot klonk, ook niet toen een van hun dochters wat jonge nummers kwam zingen.

,,Zie je die oude mensen?’’ vroeg mijn vrouw. ,,Zie je hoe vrolijk ze nog dansen?’’ Over de vloer buitelden kleuters die elkaar meesleepten in een argelozer opvatting van de muziek dan hun grootouders hier lieten zien. Hun vaders en moeders keken daar niet van op. In de bewegingen van die grootouders herkende ik hun verhalen. Ze hadden nog net het oude Nederlands-Indië gekend, de Japanse bezetting overleefd en waren daarna door Indonesische nationalisten uit hun geboorteland verjaagd.

Gelukkig, ze dansten weer. Ik denk niet dat ze ooit sterven. Ze dansen om te verdwijnen in de nacht, tot hun zon weer opgaat.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.