Op de tractor naar de Zuidpool

Ad Heesbeen

Amper 24 uur geleden (21 november) begon Manon Ossevoort aan de laatste etappe van haar levensdroom: een tractorreis door het onherbergzame Antarctica naar de geografische Zuidpool. „Ik wil mensen inspireren. Vecht voor je dromen als je wilt dat ze uitkomen.”

Voor Manon Ossevoort was hét moment gisteren eindelijk daar. Na jaren van voorbereiding vertrok Tractorgirl, zoals ze wereldwijd inmiddels bekend staat, met haar tractor naar het zuidelijkste puntje van de aarde. Het is haar tweede poging om haar droom in vervulling te laten gaan.

In oktober 2008 strandde Ossevoort met haar oude, rode trekker in Kaapstad, na een reis van bijna vier jaar door Europa en Afrika. Vanaf de Kaap zou ze met een ijsbreker meevaren naar Antarctica, om zich vervolgens naar de geografische Zuidpool te begeven. Dat plan viel helaas in het water. „De kapitein had me ooit een lift aangeboden. Toen ik in 2008 in Zuid-Afrika aankwam, was het schip helaas op expeditie richting Noordpool”, vertelt de 38-jarige.

Vorige week, bijna zes jaar later, kwam Ossevoort weer aan in Kaapstad, per vliegtuig dit keer. Haar tractor was eerder per schip overgebracht. Begin deze week vloog ze van Zuid-Afrika naar de Russische Novo-basis in Antarctica, hemelsbreed 4.000 kilometer ten zuiden van Kaap de Goede Hoop. „Het gebied rondom de basis staat bekend als de White Desert, de witte woestijn”, aldus Ossevoort vlak voor vertrek naar ’s werelds koudste werelddeel.

Moeilijk

Normaliter is elk begin moeilijk, en dat geldt zonder meer voor deze expeditie. „We moeten ons op het heftigste voorbereiden. Vooral de eerste fase is lastig. We moeten een berg beklimmen om op het poolplateau te kunnen komen, daarbij rekening houdend met onder de sneeuw verstopte gletsjers. Op sommige plekken zal de sneeuw erg zacht zijn, te vergelijken met fijn woestijnzand. Op andere plekken rijden we over bevroren golven. De tractor heeft geen vering.”

Met al die extremen moet Ossevoort terdege rekening houden. „We hebben daarom voor eind november gekozen. Op het zuidelijk halfrond is het nu lente, we gaan de zomer in. Dat is klimaattechnisch gunstig voor onze reis.”

De Tractorgirl hoopt rond de kerst op haar eindbestemming aan te komen. „We kunnen maar 20 kilometer per uur, dus snel gaat het niet. Rond 7 januari verwachten we weer in Kaapstad te zijn. Tussen kerst en oudjaar vertrekken er vanaf Antarctica geen vliegtuigen.”

De tractor die Ossevoort op haar reis meeneemt, is niet de rode waarmee ze jaren geleden door Europa en Afrika toerde. Het Britse bedrijf Massey Ferguson heeft de Nederlandse avonturierster voorzien van een MF-5610. Drie van dergelijke tractoren begeleidden ontdekkingsreiziger Sir Edmund Hillary in 1958 tijdens zijn Zuidpoolexpeditie. Volgens de Brit waren deze trekkers van onschatbaar waarde voor het succes van zijn reis. Ossevoort: „Massey Ferguson had van mijn eerste gestrande tractorreis gehoord en besloot me te helpen. Zonder dat bedrijf was dit alles niet mogelijk geweest, had ik niet aan deze droom kunnen beginnen.”

Simon

De Antarctica-tractor, gedoopt tot Simon, waarmee Ossevoort op reis is, is aangepast om temperaturen van onder de min 50 graden Celsius te kunnen weerstaan. Zo is de cabine voorzien van verwarming, zijn de ramen weerbestendig gemaakt en is de benzinetank vergroot om 400 liter brandstof te kunnen herbergen. Bovendien heeft de tractor speciale banden. Geen rupsbanden, benadrukt de avonturierster. „Die zijn niet geschikt voor op de Zuidpool.”

Ossevoort benadrukt dat ze deze reis niet alleen onderneemt. Dat zou te gevaarlijk zijn. „Ik krijg hulp van een ervaren poolgids en van een groep IJslanders die op de Zuidpool gestationeerd is. Zij kennen het gebied als geen ander. In totaal zijn we met z’n zevenen. Ik rijd op mijn tractor, maar word regelmatig afgelost zodat we kunnen blijven doorrijden. Dat is van groot belang. Staat de tractor te lang stil, dan koelt de olie af en wordt die te dik. Dat maakt het starten lastig of zelfs onmogelijk.”

Twee speciale volgauto’s vervoeren voedsel en de in totaal 1.200 liter brandstof voor het team. Ossevoort: „We hebben alle proviand in Kaapstad ingeslagen. We nemen een hele berg eten mee. Omdat het zo koud is, moeten we elk 5.000 tot 8.000 calorieën per dag eten. Vooral kaas en pijnboompitten zijn goed. Daar zitten veel goede vetten in.” Het voedsel is voor aanvang van de reis kleingesneden. „Door de extreem lage temperaturen bevriest het snel en wordt het dus lastig snijden.”

Ondanks de Antarctische onherbergzaamheid en het extreme klimaat maakt Ossevoort zich geen zorgen over haar missie. Ze is immers in goede handen, zegt ze. Bovendien heeft ze zich middels verschillende trainingen in onder meer IJsland goed voorbereid. „Ik maak me meer zorgen om het feit of ik wel regelmatig updates kan versturen, zodat mijn reis voor de buitenwereld goed te volgen is. Ik wil het zo allemaal interactief mogelijk houden.”

Waarom-vraag

Wat nog onbesproken is gebleven, is de waarom-vraag. Het antwoord is volgens Ossevoort heel simpel. „Ik wil mensen inspireren. Vecht voor je dromen als je wilt dat ze uitkomen. Iedereen heeft dromen. Maar veel mensen geven bij voorbaat op omdat ze denken dat hun dromen toch niet te realiseren zijn. Ik wil laten zien dat elke droom waarheid kan worden, zelfs al wil je van Nederland via Afrika naar de Zuidpool op een tractor.”

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.