Toch wat minder dan ’echte’ Guns N’Roses

Hanneke van den Berg

Slash sloot zijn concert maandagavond in de Heineken Music Hall af met ‘Paradise City’ en de zaal stond op z’n kop. Niet verrassend, want de Guns N’Roses-klassieker vormt al sinds jaar en dag de finale van ieder optreden van de gitarist.

En dat niet alleen. Ook bij het geamputeerde hedendaagse Gun N’Roses onder leiding van zanger Axl Rose is het lied over de stad waar het gras groen is en de meisjes mooi zijn steevast het bisnummer.

Mensen met een optimistische kijk op het leven zouden kunnen zeggen dat liefhebbers van het oude Guns N’Roses repertoire tegenwoordig dus twee keer zo vaak aan hun trekken komen. Evenzeer geldt echter dat ze maar de halve kwaliteit voor hun geld krijgen. Ga maar na: Axl Rose reist tegenwoordig de wereld rond met een roedel conservatorium-geschoolde gitaristen die de partijen van Saul Hudson – alias Slash – noot voor noot, maar wel gediplomeerd, naspelen.

En de gitarist met z’n karakteristieke leren broek, lange zwarte krullen en hoge hoed, vond op zijn beurt in Myles Kennedy, zanger van de groep Alter Bridge, een vocalist die wel de stem, maar niet de kapsones van Axl heeft – wat Slash deugd doet – maar die eveneens de vileine finesse en het charisma van Rose mist.

Jonge honden

Samen met drie jonge honden op bas, drums en slaggitaar geeft dezelfde Kennedy Slash echter wel de ruimte om solo aan solo te rijgen en daar gaat het uiteindelijk om in de HMH. Onlangs verscheel Slash’ derde album onder zijn eigen naam in vier jaar tijd, ‘World on fire’. En net als bij de twee voorgangers zijn alle liedjes op het oude Guns N’Roses-sjabloon geschreven. Maar uiteindelijk hebben ze toch telkens ietsje minder klasse, omdat bij Guns N’Roses bijvoorbeeld slaggitarist Izzy Stradlin nogal wat pakkende refreinen aandroeg.

Als vehikel voor Slash’ solo’s voldoen echter ook de iets mindere songs. In de onverwoestbare Guns N’Roses-kraker ‘Rocket queen’ mag de gitarist zelfs zo’n vijftien minuten achtereen z’n snarenkast leegtrekken. En dat doet hij met zichtbaar plezier en onverbiddelijke klasse.

Toch blijven de zeven gespeelde Guns N’Roses-stukken – waarvan zes afkomstig van het debuut ‘Appetite for destruction’ uit 1987 - de kurk waar het concert op drijft. Twee uur prima rock, daar niet van. Maar uiteindelijk is één groep die Guns N’Roses ‘is’ toch mooier dan twee groepen die Guns N’Roses naspelen.

Popmuziek

Slash. Bijgewoond: 24 november, Heineken Music Hall, Amsterdam.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.