Les femmes du 6ème étage ***

Les femmes du 6ème étage. Foto GPD

Ron Amesz

Regie: Philippe Le Guay. Met: Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain.  Klassenverschil smelt als sneeuw voor de zon in de in 1962 spelende vederlichte romantische zedenkomedie ’Les femmes du 6ème étage’. Een saaie getrouwde Parijzenaar herontdekt door de Spaanse huishoudster de liefde.

Als zijn eitje ’s ochtends bij het ontbijt niet precies drieëneenhalve minuut heeft gekookt, is hij niet te genieten, waarschuwt begin vijftiger Jean-Louis (Fabrice Luchini) de nieuwe huishoudster, de Spaanse immigrante Maria (Natalia Verbeke). De pietlut, die in aandelen handelt, is oprecht verbaasd als zijn ei precies goed is.

Ook Jean-Louis’ vrouw Suzanne (Sandrine Kiberlain), die het druk heeft met niets doen, staat versteld als Maria een vaardige huishoudster blijkt te zijn.

Het trapt een deuk in haar op theekransjes besproken vooroordelen over Spaanse vrouwen die in Frankrijk de kost verdienen.

Bij Suzannes man gebeurt er nog iets meer, want hij wordt verliefd op de mooie Maria. Begrijpelijk, want zijn huwelijk is volkomen uitgeblust.

Door Maria ontdekt hij dat op de zesde etage van zijn appartementenblok een groot aantal hardwerkende Spaanse vrouwen wonen. Dat had de in zijn comfortabele leven opgesloten burgerman zich nooit gerealiseerd. Er gaat een wereld voor hem open, die hij beter leert kennen als hij besluit om in een kamertje op de zesde verdieping te gaan wonen. Zijn twee arrogante puberzoons zijn verbijsterd over zijn gedrag, maar zijn vrouw ziet het als een tijdelijke fase.

Het door Philippe Le Guay geschreven en geregisseerde ’ Les femmes du 6ème étage’ is geen realistisch drama, maar een romantische zedenkomedie over het opheffen van klassenverschillen. In het werkelijke leven zou een man als Jean-Louis nooit zijn veilige bestaan opgeven voor een huishoudster. Het is aan Fabrice Luchini te danken dat hij geloofwaardig maakt dat liefde elke (sociale) barrière slecht.

Met zijn naïviteit en onschuld palmt hij niet alleen Maria, maar ook de kijker in. Hij krijgt uitstekend tegenspel van Kiberlain en Verbeke. Het spel met klassenverschillen doet denken aan François Ozons Potiche, waarin Luchini ook zijn komische talent kon uitleven. Het verschil is dat ’Les femmes du 6ème étage’ nauwelijks een kritische ondertoon heeft. De film is meer nostalgie dan satire: leuk, al die klassengevoeligheden. Mooie auto’s ook in die tijd.

Jos van der Burg

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.