Zwart-wit geeft deze film een tijdloze allure

Hanneke van den Berg

Bij het grote publiek werd Joss Whedon bekend als de maker van het succesvolle superheldenepos ‘The avengers’ (2012).

Vóór deze commerciële doorbraak verwierf de Amerikaanse scenarist en regisseur een uiterst trouwe schare fans met baanbrekende tv-series als ‘Buffy the vampire slayer’, ‘Firefly’ en ‘Dollhouse’. In zijn oeuvre combineert Whedon zijn liefde voor genres als horror en sciencefiction met ironische dialogen en slimme plotwendingen. Maar er is ook altijd een duistere ondertoon.

Met het in twaalf dagen voor de spreekwoordelijke appel en een ei gedraaide ‘Much ado about nothing’ verklaart Joss Whedon de liefde aan de grootste scenarist aller tijden: William Shakespeare. En verdraaid, wat klinken al die dialogen die De Bard neerpende in een van zijn luchtigste stukken toch opmerkelijk Joss Whedon-achtig! De makers laten het stuk over romantische manipulaties sprankelen, zonder de duistere kanten uit de weg te gaan. Centraal staan de trouwplannen van een hoge officier en de dochter van een politicus. De romance wordt gedwarsboomd door een familielid, dat met zijn gekonkel een tragedie teweegbrengt. Maar de show wordt in dit stuk gestolen door officier Benedick en de met de bruid in spe bevriende Beatrice.

Het constante gekibbel van twee mensen die maar niet durven toe te geven dat ze elkaar leuk vinden, stond model voor de klassieke bekvechtpartijen in de screwball comedies uit de jaren 1930. Om die reden schoot Whedon zijn film in zwart-wit, wat de film een tijdloze allure geeft. Amy Acker en Alexis Denisof spelen al jaren samen in Whedons producties. Mede daardoor spatten hun komische uitwisselingen én de meer dramatische scènes overtuigend van het scherm.

Wat een fijne Whedon. En wat een fijne Shakespeare.

‘Much ado about nothing’

Regie: Joss Whedon

Met: Alexis Denisof,

Amy Ackerranz

Vier sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.