Bakkie troost

Wessel Mekking

Ik drink graag koffie. Op de redactie begin ik de dag steevast met een bakkie troost. Collega’s hoor ik soms mopperen over onze automatenkoffie.

Nu weet ik ook wel dat het geen versgemalen koffie is, maar ik vind het zwarte vocht prima te drinken. Bovendien houd ik van de cafeïne die erin zit. Onlangs had ik een interview in een Amsterdamse vestiging van Coffee Company. Handig, in de buurt van het station. Ik had wel trek in een bakkie. Moet toch kunnen in een zaak die zich Coffee Company noemt. Eén koffie alsjeblieft, zei ik tegen de jongeman achter de kassa. Gewoon koffie, bedoelde ik. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat koffie-hipsters dat nooit zullen bestellen. Ze drinken liever een ’huisblend’, Ethiopische espresso of ’perzikachtig zoet, met hints van bergamot’. Nee, ik verzin het niet. De jongen achter de kassa noemde wat ingewikkelde termen waaruit ik opmaakte dat een simpel bakkie echt niet kon. De opstandige boer in mij kwam naar boven, maar ik hield me in. ,,Zal ik wat voor je uitkiezen?’’, vroeg de jongen. Doe maar, hoorde ik mezelf zeggen. Verderop begon zijn collega aan een minutenlang ingewikkeld proces. Hij leek wel een scheikundige of zo’n bartender die met flessen jongleert. Erg bijzonder smaakte de koffie, à drie euro, niet. Stelletje snobs, dacht ik. Het werd geen bakkie troost maar een bakkie ergernis.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.