Leerlingen Bosrank Hoofddorp zwaaien ’lieve juf Marijke’ uit na mooie tijd

De scheidende juf Marijke wordt toegezongen in de aula van haar Bosrankschool.© Foto United Photos/Toussaint Kluiters

Paul van der Kooij

Hoe neem je afscheid van een directeur die 32 jaar aan je school verbonden is geweest? Die de groei naar zeshonderd leerlingen meemaakte met eindeloze reeksen noodlokalen, maar ook de daling naar de 125 van nu? En die bekend bleef als juf Marijke (Kamp) - ook toen ze zestien jaar geleden de leiding kreeg?

Door, op de dag dat ze les dacht te geven aan háár groep 1/2, een fraai versierde stoel voor haar klaar te zetten in het hart van de aula. En door haar met volle teugen te laten genieten van het mooie dat haar Bosrankers in zich hebben. En dat is heel wat, bewijst groep na groep(je) in het gebouw aan Liesbos.

Niet alleen wordt een uitgebreid ’a, b, c’ voorgedragen, er zijn tevens dansjes met titels als ’Als jij maar van me houdt’. Ook klinken er liedjes - soms met echte soulstem gezongen - en zijn er dames die de ene radslag na de ander afwerken. En wat valt er te lezen op de ruggen van leerlingen als ze zich op de juiste manier omdraaien? ’Juf Marijke bedankt - hartje, hartje.’ „Jullie ook bedankt.”

Natuurlijk, sommige teksten zijn van anderen. Zoals de van Kenny B geleende zinnen ’Vergeet mijn hart niet mee te nemen, als je gaat.’ Maar ze komen binnen. Door de overtuiging waarmee ze worden gezongen, de overgave waarmee wordt gewezen en vele blikken - soms schuchter, vaak voldaan - die richting juf gaan. Want ze zijn overduidelijk voor haar in de weer. Ze vinden haar écht een superjuf; tóp; jammer dat ze sto-hopt.

Na een optreden loopt ook niemand direct terug naar de eigen zitplaats. Alsof iedereen lijkt te beseffen dat het bijna gedaan is met de zo vertrouwde complimentjes, bemoedigende woordjes, welgemeende knuffels en een liefkozende aai over bol of hoofddoek.

Kleutermusical

Grootste verrassing blijkt haar groep 1/2 in petto te hebben. Zonder dat ze daar de afgelopen weken iets van lieten merken, hadden ze met hun andere juf een musical ingestudeerd. „Want”, voelde die vooraf en wist die achteraf, „zelfs met kleuters kun je een musical maken.” De voorstelling leert dat ook de kleinsten de grote meesters en juffen aardig kunnen nadoen. Neem de meester die zo dol op snoep is dat, wanneer jarigen de klassen langs gaan met hun traktatie, een snoepje wenst voor ieder levensjaar. Of een uit de schoolgangen gegrepen discussie als: „Je zou toch mijn klas overnemen?” „Oh, is dat vandaag?”

De jongedame die de rol van juf Marijke op zich heeft genomen, komt gezeten achter een pc tot verzuchtingen als: „Of ben ik daar veel te oud voor?” Andere momenten klinken dingen als: „Je bent toch zo oud als je je voelt?” Maar toch is het slotkoor duidelijk: ’Ik ga ermee stoppen. ’t Is mooi geweest. Ik ga met pensioen.’

Juf Marijke is 65 en er zijn momenten waarop ze voelt dat energie en flexibiliteit minder worden, geeft ze na de optredens toe. Bijvoorbeeld wanneer de tijd dringt en ze even een pdf moet maken van een Wordbestand.

Losmaken

Gelukkig stond het team er op zulke momenten altijd weer. Een team dat er helemaal voor ging om ’een goede school’ te blijven, ook toen leerlingen uit steeds meer windstreken begonnen te komen. Het feit dat dat lijkt te lukken (zie kader), maakt het losmaken iets gemakkelijker voor een directeur.

Zeker, er waren extra gelden voor leerlingen met een (taal)achterstand. Maar er werd ook volop ingezet op intensieve scholing op terreinen als taalverwerving en didactische aanpak. „Want hoe pak je dingen aan?” Ook liet de directeur zich een dag per week inroosteren bij de kleuters - waar altijd haar hart heeft gelegen. De extra uren hielpen om tot de gewenste kleine klassen te komen - met gemiddeld twintig leerlingen. Dat biedt ruimte voor de begeleiding van ieder kind, heet het ook op de site.

Omdat de school zo klein is, kennen de leraren alle leerlingen. En als juf Marijke na de optredens een verzameling verhalen van het hele stel krijgt, veren ook de grootste macho’s op wanneer ze hun namen noemt en ze ook even aankijkt. Sterker nog, ze lijken te balen wanneer ze niet worden genoemd. „Ik ga het vanavond allemaal lezen, mag dat?” Ook krijgt ze van zoenende fans de nodige bloemen, is er de lekkerste rosé ter wereld en een strak wit horloge - ’Ik hou niet van tierelantijnen’ - met de inscriptie Bosrank 1985- 2017.

En dat op een middag waarop ze een beetje makkelijk wilde doen met haar kleuters. Terwijl die zo zelfstandig mogelijk zouden werken, zou de juf nog wat rondlopen en de laatste nieuwsbrief voorbereiden. Want ja: het afscheid had ze 29 juni toch al gehad? En dat was toch lekker actief geweest? Zo leerden leerlingen tijdens workshops de acts die ze later die dag, ook voor de ouders, mochten opvoeren. Van zwanendans tot acrobatische acts en het temmen van een tijger. En aansluitend was er een afscheidsreceptie.

Hoe mooi ze de middag ook vond en hoe compleet de verrassing ook was, ergens had de juf Marijke het wel willen weten. „Ik had dan graag een mooi jurkje aangetrokken. Dat was ook voor de kinderen leuk geweest.” Niet voor niets wordt in het alfabet teruggegrepen op de oranje jurk die de juf ooit voor een schoolfeest mocht lenen van een een Marokkaanse moeder.

’Het werk is bijna klaar, ze gaat genieten, ze gaat lekker met pensioen’, krijgt de juf mee. En inderdaad, als het nieuwe schooljaar begint, is ze naar haar Italië. Om daar langer dan ooit te blijven.

Eerst maakt ze het schooljaar af. Ook daarna heeft ze het nodige te doen. Van de boekhouding tot het overdragen van het bankpasje aan haar opvolgster Susanne Pedersen. Ooit begon die op de school in Overbos als leraar in opleiding. Later waaierde ze uit. Straks mag ze het kindje van juf Marijke koesteren, terwijl zinnen als deze nog in het knusse gebouw resoneren: ’Dag, dag lieve juf. Het was een heel mooie tijd.’

In de top-6

Met de Cito-score van 2016 haalde De Bosrank de top-6 in Haarlemmermeer en - bij de openbare scholen in de polder - een tweede plaats. De Cito-score van 540 zat ook flink boven het landelijke gemiddelde van 534. Ook bij de IEP Eindtoets van dit jaar scoorde de school goed: 82.4 tegen landelijk 78.3.

Het is geen incident: ook voorgaande jaren zat de school steeds op of (iets) boven het landelijk gemiddelde. Of dat zo blijft, durft de school niet te voorspellen. Naast leerlingen die extra uitdagingen willen, telt de onderbouw flink wat ’niet Nederlands sprekende leerlingen’.

Een hoge Cito-score is ook nooit het doel geweest van de teamleden. Het hoogst mogelijke uit elk kind halen, daar staan zij voor en gaan zij voor. ,,Maar wanneer een kind vanuit een ontwikkelingsgebied of oorlogsland instroomt in een totaal nieuw onderwijssysteem, betekent het nog niet dat het kind boven het landelijk gemiddelde scoort wanneer we daar het hoogst mogelijke uithalen. Dit is voor Nederlandse leerlingen al een hele kluif.’’

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.