Lekke band

Joost Veenstra

Ik ben koning in het hebben van lekke fietsbanden. Natuurlijk altijd mijn achterband. Het was vorige week al de derde keer sinds augustus dat de band lek raakte.

Even ter vergelijking: Mijn broer, die ook dagelijks fietst, heeft al jaren geen lekke band gehad. Maar het plakken gaat mij steeds beter af. Waar ik eerst een uur, anderhalf uur aan het klooien was, ben ik nu met een halfuurtje klaar.

Zaterdagavond was het net voor half tien weer feest. Ik wilde naar het pinautomaat. Bier is immers niet gratis. Ik fietste weg op twee heel zachte banden - die voor het vertrek nog hard oogden - dus keerde ik na drie straten weer huiswaarts.

Oppompen, pinnen en naar de kroeg. Dat lukte. Ik vreesde wel de hele avond dat ik ’s nachts lopend naar huis zou moeten. Desondanks kon ik per fiets thuiskomen.

Het noodlot volgde echter anderhalve dag later, onderweg naar huis vanaf het station. Opnieuw betrof het mijn achterband. Eenmaal thuis ben ik direct gaan plakken.

Hoewel ik normaal gesproken een doorntje, glasscherf of iets anders scherps in mijn binnenband aantref, vond ik dit keer helemaal niks. Mijn band is weer geplakt, hard opgepompt en inmiddels houd ik het alweer bijna een week vol - even afkloppen.

De oorzaak van de lekke band? Ik weet het niet. Misschien was het een onzichtbaar pepernootje?

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.