Mis wat niet meer is

Marja van Spaandonk

Hoe mijn extra lange vrije weekeinde was? Heerlijk. Alle kinderen thuis. Nou ja, alle? Zijn er twee, maar met zulke karakters dat huis gauw vol is. Dus, ja. Genieten. Komt niet zo vaak voor dat ze tegelijk thuis zijn. Maar toch..

Hebt u dat nou ook? Dat je verlangt naar wat niet meer is? En als het er weer is, je vervolgens verlangt naar je eigen vertrouwde gangetje?

Ben blij wanneer huis vol leven is, maar tegelijk mis ik stilte. Mijn heroverde huis, herwonnen ruimte. Schrik van mezelf. Dat ik dat denk.

Wanneer ik ’s morgens vroeg langzaam met een kopje thee wil ontwaken, hoor ik al gestommel boven. Niks rustig wakker worden, niks eerste kwartiertje van nieuwe dag beetje dom voor mij uit staren. We gaan meteen gezellig kletsen en ontbijten. Oudste en Jongste hangen om mij heen. Er zijn anekdotes te vertellen, dromen te delen, eieren te leggen en te zoeken, aandacht te geven en ontvangen. Dat is ook heel gezellig. Ben alleen verleerd om meteen ’s morgens te praten.

Ben niet meer gewend om toilet en badkamer te delen. Dat je op de deur moet kloppen om te checken of die bezet is. Dat er in elke ruimte in huis wel wat gaande is. In de rij voor koffieapparaat. Vaat- en wasmachine op volle toeren. Dubbele waslijn wapperende was. Lijf voelt stuurloos. Dwaalt van links naar rechts, van voor naar achter. Herpakt zich weer in keuken. Koken voor gezin. Dat verleer je nooit.

Grote Blonde Reus geniet mateloos. Kan zijn geluk niet op. Extra handen om door zijn vacht te kroelen. Extra benen die zijn poten vergezellen. Extra koekjes. Vooral dat laatste.

Als ik tijdens kokkerellen mijn liedjes oefen (Ja, mama heeft een nieuwe hobby!), vraagt Oudste subtiel of dat niet gaat vervelen, steeds dezelfde deuntjes. Wanneer ik mijn mond hou en nieuwe laptop opensla om iets op te zoeken, toont Jongste zuchtend een snellere manier. Twee grote tuinprojecten, waar ik drie weekeinden voor nodig zou hebben, zijn in een dag geklaard. Met gemak.

Hebt u dat nou ook? Dat je hart overstroomt van geluk, blij met zoveel hulp en vertrouwde gezelligheid in en om het huis. Maar dat je toch, je snapt het niet, zo nu en dan je eigen nieuwe gang wilt gaan? Dat je inmiddels andere ritueeltjes hebt. Dat het wennen is om nest weer vol te hebben. Niks laatste kwartiertje voor slapen gaan voor je uitstaren. Er zit nog kind op bank of in de weg.

Ben blijkbaar over leeg nestsyndroom heen.

Wanneer ze met tassen vol proviand vertrekken, schenk ik goed glas wijn in en bedenk wat nu te doen. Met al die vrijheid. En die stilte. Dan hoor ik geluid vanuit hondenmand. Grote Blonde Reus is chagrijnig. Acuut last van leeg nestsyndroom.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.