Dikke duim

© Foto Petra van Vliet

Marja van Spaandonk

Voel mij enorm fossiel. Qua social media dan hè, verder ben ik zo soepel als een tuinslang. Qua communicatie. Verzamel plaatjes op Pinterest. Maak mijn eigen moodboards. Heb al 808 pins. Twintig volgers kijken met mij mee. Inspirerend.

Nu en dan zet ik wat op Instagram. Niet zo vaak meer als in het begin, nieuwtje is er af. Twitter zelf niet, volg wel andere twitteraars. Live doe ik dat namelijk veel beter, ik twitter wat af. Whatsapp mij ook slag in de rondte. Zou niet meer zonder kunnen. Maar Facebook? In feecen ben ik niet goed. Onervaren of onwillig? Heb wel een account. Die is zo beveiligd dat ik zelf soms vergeet waar sleutel ligt. Nee, u hoeft niet te gaan zoeken, ik ben onvindbaar. Ook voor mezelf. Maar ik volg u wel.

Dat zit zo. Heb sinds kort vier vrienden op Facebook toegelaten. Omdat ik er toch bij wil horen. Omdat ik sommige mensen niet langer toegang tot mijn geheime leven kan ontzeggen. Leven dat zo geheim is, dat ik er zelf ook niets van weet. Al jaren worstel ik met dilemma: wel of niet actief op Facebook? Daarom volg ik nu vier vrienden intensief. Om te kijken hoe zij dat doen qua FB. Wat, volgen? Noem het gerust stalken. Elke ochtend als ik wakker word. Elke avond voor ik slapen ga. En blijft het dan maar bij die vier vrienden, dan is het nog wel te overzien. Maar die vier vrienden hebben in tegenstelling tot mij ook heeeeeeel veel vrienden.

Die allemaal op elkaar reageren. Te pas en te onpas van alles met elkaar delen. En daar zit ik nu tussen. Verdwaal van een naar ander. Wanneer ik reactie van onbekende lees, klik ik op profielfoto. Zit ik zomaar weer in andermans leven. En kijk ik welke vrienden daar weer bij horen. Voelt wat ongemakkelijk. Alsof ik ongenode gast ben. Wel grappig dat ik via vele omwegen ook bekenden van mezelf tegenkom. Ga ik daar weer zitten koekeloeren. In hun virtuele levens wroeten. Profielfoto’s (die wel heel snel wisselen) bekijken. Verhalen lezen. Er schuilt een voyeur in mij. Uren kan ik er mee bezig zijn. En dan na afloop hetzelfde gevoel als na het gedachteloos leegeten van grote zak chips.

Onbevredigend en zonde van mijn tijd. Maar ja, inmiddels ben ik wel verslaafd. Aan chips en FB. En nee, daar ben ik niet trots op. Word er ook niet blij van. Van al die Mooie Mensen. Die Hele Leuke Dingen doen. Samen met Fijne Vrienden. Allemaal Gelukkige Gezinnetjes. Fantastische citytrips. Eten in toprestaurants. Aanwezig bij virtuoze voorstellingen. Hippe kroegen. Afterparty’s, pré-borrels. Relaties met mooisten en ook nog liefsten van hele wereld. Schatten van schoonmoeders.

Delen tips voor granen- en glutenvrij dieet. Rawfood & rozijnen. Smoothies & superfood. Plenty favorieten. Flitsende foto’s op tijdlijnen. Geen rimpel of pukkel te veel. Perfecte plaatjes, perfecte levens. Daar word ik zomaar heel erg ontevreden van. Want zie mij toch sneu zitten op mijn gedateerde bank. In huispakkie. Onopgemaakt, ongekamde haren. Puisten & pukkels & geen spannende plannen voor vandaag. Wat zou ik dan eens op Facebook zetten? ’Mega chillen, lekker supergezellig helemaal niets vandaag.’ Denk dat ik naar echte vrienden ga. Hoef ik mij niet voor op te tutten. Glas wijn. Toastje. Ouderwets potje ouwehoeren. Face tot face. Vind-ik-leuks en like ik heel erg. Drie duimen en dikke dubbele doei!

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.