'Moeder, ik wil bij de revue' wordt droomshow

Jon van Eerd in 'Moeder, ik wil bij de revue'. Foto Roy Beusker

Hans Visser
Utrecht

Als voor de nieuwe Nederlandse musical 'Moeder, ik wil bij de revue' het doek op gaat, klinkt in de ouverture de herkenningsmelodie van de legendarische 'Snip & Snap Revue'.

De toon voor het eerste overrompelende toneelbeeld in deze klatergouden productie, de beste en meest Nederlandse show van Joop van den Ende is daarmee gezet. Het publiek in het Utrechtse Beatrix Theater wordt meegenomen naar het jaar 1955.

Het zit dan niet bij een musical, maar ziet hoe de revuesterren John en Riet Hogendoorn hun zoveelste voorstelling spelen en het hart op hol brengen van Bob Somers. Deze zoon van een Limburgse kolenhandelaar laat daarom het 'zwarte goud' van zijn vader voor wat het is en kiest voor het klatergoud van het theater. Hoe dat afloopt?

Televisieserie

Wie de gelijknamige televisieserie zag, kent het antwoord. Toch is er alle reden om deze musical te gaan zien. Allereerst omdat Jon van Eerd en Simone Kleinsma schitteren als het schijnbaar stralende, maar onderling kibbelende theaterduo. Goed ook te zien dat Terence van der Loo en Christanne de Bruijn als Bob en diens vriendin twee prachtige nieuwe talenten zijn. Hoopvolle tegenpolen, ook van het duo.

Bovendien wordt het verhaal heel anders verteld. Bijvoorbeeld: door in de revuescènes uit het verhaal direct op het publiek te spelen, wordt dat publiek bij het verhaal betrokken en worden die nagespeelde revuescènes ook écht revue. Ingenieus zijn decors, het spel met de scènewisselingen en de flashbacks.

De musical viert met een lekker vette knipoog het feest van de nostalgie. Kijk hoe een heel gezin zich voor het eerst rond te televisie schaart en dan vol spanning afwacht of-t-ie het doet: 'het toestel moet nog even warm worden'.

Schat

Het is alsof in 'Moeder, ik wil bij de revue' de tijd van toen, blinkend vanonder het stof tevoorschijn komt als een vergeten schat. Oubollig? Ondanks de jaren vijftigsfeer, is deze show met z'n tempo, humor, tragiek, kostuums en de met smaak toegepaste geavanceerde theatertechnieken, volkomen eigentijds.

Neem een succesnummer als 'Zij kon het lonken niet laten'. Wim Sonneveld zong het destijds als het type Nikkelen Nelis, een straatzanger die zichzelf begeleidde als een eenmansorkest. Nu is dit een droom van een shownummer waarin het decor verandert in een draaiorgel waarvan de poppen tot leven komen.

Toch herbergt deze vrolijk nostalgische musical ook enige diepte. Die schuilt in het met de revue concurrerende nieuwe televisievermaak, maar vooral in de wijze waarop Nederland toen omging met ongewenste zwangerschap en homoseksualiteit. In het theater klinkt dan bij deze duistere trekjes licht gemurmel als: 'Nederland was toen een beetje dom'.

Diepte leveren ook veel beeldschone liedjes van diverse artiesten uit die dagen. Dankzij de showbizz-saus van de Britse arrangeur Michael Reed vormen ze nu, hoe muzikaal verschillend ook, toch een eenheid met het verhaal. Menigeen zal zijn herinneringen hebben aan de uitvoering van destijds, maar wat een geschenk dat ze nu weer voor nieuwe generaties kunnen gaan leven. De revue is terug als gedroomde musical.

Musical

'Moeder ik wil bij de revue'. Door: Joop van den Ende Theaterproducties. Script: André Breedland. Regie: Carline Brouwer. Decor: Carla Janssen Höffelt. Met o.a.: Simone Kleinsma, Jon van Eerd, Christanne de Bruijn en Terence van der Loo. Te zien: Utrecht, Beatrix Theater. Info: www.ikwilbijderevue.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.