Foto

Leontien van Engelen

Een kleine twee jaar geleden overleed mijn vader. Hij stierf uiteindelijk aan kanker, maar de negen jaar daarvoor hadden we hem - lijdend aan Alzheimer - al steeds verder van ons weg zien glijden. Zijn overlijden bracht naast verdriet ook een zekere mate van opluchting.

Voor zijn crematie zochten we een foto uit die gedurende de dienst op zijn kist stond. Een foto die hem toonde  zoals hij was toen hij nog ’goed’ was, in de hoop dat men hem zich zo zou blijven herinneren.

Toch zie ik hem in mijn gedachten alleen nog maar zoals hij de laatste twee jaar van zijn leven was. Een steeds magerder wordende, stille man, die door die rotziekte geen plezier meer had en die niet meer wist hoe hij leven moest.

Zoals ik hem mij eigenlijk niet wil herinneren, maar zoals hij wel op mijn netvlies gebrand staat. Tot ik dit weekeinde ineens bij mijn moeder in een la een foto van misschien wel 45 jaar geleden vond waar mijn vader op staat.

Een jonge vent, tussen zijn toenmalige collega’s in, tijdens een feestje, in een jolige pose. Hij ziet er op de foto heel ontspannen uit en heeft duidelijk enorm veel lol.

Een foto van een vader zoals ik hem eigenlijk veel te weinig gezien heb, maar zoals ik hem vanaf nu graag op mijn netvlies wil houden.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.