Bruiloft

Hans Visser

Toen mijn dochter twintig jaar jonger was nam ik haar mee naar de jeugdversie van de opera 'Die Zauberflöte'.

Onlangs is ze getrouwd en omdat ze haar Indonesische wortels niet verloochent is het feest nog eens gevierd met de verre familie op Java. Er was een traditionele ceremonie waarvoor iedereen zich in Javaans kostuum had gestoken. Behalve ik, want die kleurrijke kleding past niet bij mijn Europese vormgeving.

De gamelan klonk, mijn dochter waste de voeten van mijn schoonzoon en daarna voerde hij haar een hapje rijst. Pure symboliek natuurlijk.

De daarop volgende receptie werd opgeluisterd door mijn Indonesische schoonzuster aan de piano en een heer op de viool. Op verzoek van de bruid speelden ze 'iets' uit 'Die Zauberflöte'.

Terwijl de gasten aten, omdat eten de ziel is van elk Indonesisch feest, klonken de eerste begeleidende pianoakkoorden. De violist viel liefdevol in. Niet 'Mannen die verliefd zijn', of 'Wat een geluk'. Zelfs niet 'Pas op voor vrouwenlisten'. Gehuld in een aarzelend kruipend tempo herkende ik toch de melodie van de als bliksemschicht bedoelde aria 'De blinde haat kookt in hart'. Ik vroeg mijn schoonzuster: ,,Dit is toch niets voor een bruiloft?''

Ze zei: ,,Dat klopt, maar dit was het enige uit die opera dat we goed konden spelen.''

Haat kan veranderen in liefde, als je maar wilt.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.