Soms ligt een kans wel héél dicht bij huis

Durk Geertsma

Werkloos geworden, maar in deze crisistijd toch weer een baan weten te vinden? Het kan. Lezers vertellen over hun onverwachte geluk.

Nou, dat was het dan. Na 32 jaar bij hetzelfde bedrijf te hebben gewerkt, trekt Ad Raaijmakers de deur van zijn kantoor op een dag in maart 2011 achter zich dicht. Geëmotioneerd. Bezorgd. Hij is ’al’ 60 jaar en net als veel collega’s slachtoffer van de zoveelste reorganisatie in een paar jaar tijd en ziet de toekomst somber in. „In de hoogtijdagen waren er 350 personeelsleden, toen was een goedbezette personeelsafdeling noodzakelijk”, vertelt Raaijmakers, die zijn hele leven als personeelsfunctionaris werkte. „Maar door tal van reorganisaties, waarbij steeds meer werk werd uitbesteed, bleven er maar dertig mensen over. Tja, dat kon de directiesecretaresse er wel bij gaan doen, dus werd ook de PZ- afdeling opgeheven.”

Hoewel aanvankelijk niet bovenmatig optimistisch gestemd, slaat Raaijmakers driftig aan het solliciteren. „Omdat het moet, maar ook omdat ik heel graag aan de slag wilde. En je moet altijd blijven geloven in je kansen, ooit komen die voor iedereen. Maar ja, eerst kreeg ik, met mijn 35 jaar ervaring in het vakgebied van personeelswerk, afwijzingen met als argument: ’U heeft te weinig ervaring in het personeelswerk’.” Frustrerend, zo geeft hij toe. Maar voor hem nooit aanleiding te reclameren. „Omdat ik weet wat erachter steekt. Ze zullen het nooit toegeven, maar het is een vorm van beleefdheid om niet te hoeven zeggen dat je te oud bent.”

Uitgerangeerd

Kortzichtig vindt Raaijmakers dat. „Natuurlijk, sommige mensen zijn op hun 50ste al uitgerangeerd. Maar genoeg anderen kunnen als 70-jarige nog van grote waarde zijn voor bedrijven door de enorme kennis en ervaring die ze hebben.” Hij is zelf het levende bewijs. „Ik werk nu in een heel jong bedrijf. Met mijn komst is de gemiddelde leeftijd behoorlijk opgeschroefd”, zegt de manager HR lachend. „Maar dan is het juist goed als er een ouder, meer ervaren iemand in zo’n organisatie komt. Dat geeft een meerwaarde aan het bedrijf.”

De toch wel onverwachte kans kwam uit nog onverwachtere hoek. „Mijn zoon begon elf jaar geleden op een zolderkamer met het in elkaar zetten van pc’s voor particulieren en dat is uitgegroeid tot een bedrijf met tachtig werknemers, een webshop voor elektronica. Hoogste tijd dus voor een volwaardige personeelsafdeling en hij vroeg of dat iets voor mij zou zijn.”

Dat is het inderdaad, maar onder duidelijke voorwaarden. „Hij is de baas, ik werknemer. We benaderen het zakelijk, anders had het ook niet kunnen werken als vader en zoon in zo’n arbeidsverhouding.” Raaijmakers beseft maar al te goed dat hij geluk heeft gehad. „Het is een regelrecht geschenk. Mét een strik erom. Ik hoop het ook nog een tijd te kunnen doen. Officieel ga ik eind volgend jaar met pensioen, maar als beide partijen het willen, gaan we misschien wel langer door. Ik vind het in elk geval heerlijk, leer ondanks mijn jarenlange ervaring nog steeds bij. Dat is misschien wel een van de leukste aspecten.”

Profiel

Ad Raaijmakers (63)

Opleiding: hbo personeelswerk

Laatstvervulde beroep: personeelsfunctionaris

Zonder werk: maart 2011 tot juli 2011

Nieuwe baan: manager HR in bedrijf van z’n zoon

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.