Laatste keer

Richard Walraven

Half zeven komt ze de slaapkamer in gesprongen. Adrenalineniveau tien. Jochem Meyer is niets vergeleken bij mijn jongste dochter. Wakker worden, wakker worden, wakker worden.

,,Je hebt toch wel eitjes verstopt’’, roept ze met haar handen op de bedrand steeds haar benen in de lucht springend.

Naast me klinkt vervaarlijk gepruttel tussen de lakens. Vriendin wil niet wakker worden. Dus spring ik uit bed. Redden wat er te redden valt. En sluipen we – niemand wakker maken fluister ik kansloos – naar de trap. Beneden besluit ze alsnog haar zus te halen, want het zou oneerlijk zijn als zij al eerder was begonnen met zoeken dan zuslief. Die kan haar ochtendhumeur slechter camoufleren dan haar vader, maar besluit – het gaat om chocolade tenslotte – toch mee te zoeken.

Terwijl dochters het huis doorspitten, snak ik naar koffie. Kreten van teleurstelling en plezier wisselen elkaar af. Uiteraard vindt de jongste het oneerlijk dat de oudste meer eitjes heeft gevonden. Ze eist dat ik er nog een paar verstop. Ik zucht, steun en sleep het naar slaap hunkerende lijf in beweging. Op mijn lippen een brede glimlach. Natuurlijk verstop ik nog wat eieren. Met veel liefde zelfs. De jongste is immers tien. Dit kon wel eens de allerlaatste keer zijn.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.