Nostalgie in het theater

De musici zijn ook de vertellers.© Foto PR

Mark Minnema
ZANDVOORT

De theatervoorstelling ’De gouden jaren’ is opgehangen aan beelden uit het Polygoonjournaal van de jaren vijftig en zestig. Onversneden nostalgie? Zeker, zeggen bedenker Gerard Kostermans en regisseur Pieter Tiddens. Maar ook met een scherp randje.

’De Gouden Jaren’, dat zaterdag in première gaat, combineert oude journaalbeelden met muziek uit die dagen. Denk aan Eddy Christiani en Edit Piaf, aan ’Zachtjes klinkt de regen…’ en ’Itsy bitsy teenie’.

De liedjes worden gebracht door een orkest met onder meer toetsenist Cor Bakker en bassist Danny Malando (van het gelijknamige tango-orkest). De musici zijn ook de vertellers, ze diepen het verleden op aan de hand van de Polygoonclips.

Zandvoorter Kostermans (1956) werkte decennialang in de platenwereld en is de laatste jaren manager van orkest Danny Malando. Dat toert regelmatig door China en Japan, waar het orkest speelt voor zalen met 1500 tot 2000 senioren, niet zelden in de middag. Het opende Kostermans de ogen. Waarom die groeiende doelgroep niet ter wille zijn?

„Ik heb het altijd leuk gevonden minder vanzelfsprekende dingen te doen”, zegt Kostermans, die de Italiaanse zanger Eros Ramazotti oppikte toen niemand in Nederland eraan wilde. Een eigen theaterproductie was altijd al een wens.

Idee

De Polygoonbeelden uit de journaals die decennialang in bioscopen werden vertoond, brachten hem op het idee, en theaterbureau Senf zei: doen! Kostermans: „Toen begon ook de ellende, want ik had honderden uren Polygoonjournaal waaruit ik kon kiezen.” Allengs ontstond toch een rode draad.

Het grote contrast tussen de jaren vijftig en zeventig bijvoorbeeld. En het contrast tussen de nieuwe muziek van The Beatles en, op hetzelfde moment, het cabaret van Wim Kan. Of het blad Tuny Tunes dat schrijft dat Elvis geen schijn van kans heeft. Zanger Dave Barry (’This strange effect’) wordt op het Museumplein achtervolgd door honderden jongeren.

Kostermans: „Dat zijn opa’s en oma’s van tieners die nu achter Justin Bieber aanlopen.”

Alledaagse beelden zijn er ook. In de jaren vijftig: de eerste vrouw die politieagent wordt, honderd mensen in een zaaltje die opgaan voor hun typdiploma. Maar het gaat ook over de rol van de vrouw, die voorbestemd was om zeven dagen per week het huishouden te doen. En de babyboomers, geboren tussen ’40 en ’55, die werkelijk niets hetzelfde doen als hun ouders.

Regisseur Pieter Tiddens kwam op het idee om de musici de verhalen te laten vertellen. Ze bleken allemaal wel een herinnering te hebben. Gitarist Bastiaan Mulder bijvoorbeeld, die als jochie de krant bezorgde bij de grote zanger/gitarist van die dagen, Eddy Christiani. Die zette Bastiaan op het spoor van de gitaar. Maar ook violist Ernö Olah, wiens ouders naar Nederland vluchtten na de Russisch invasie in ’56.

Nieuwkomers

Tiddens: „Dat verhaal kun je parallel plaatsen aan dat van nieuwkomers nu. En je kunt de kneuterigheid van toen tonen en vergelijken met de kneuterigheid die er nu weer is. Een voorstelling als deze moét nostalgisch zijn. Maar er moet ook een tegenhanger inzitten, waardoor het iets met je emoties doet. De theaterbezoeker moet niet alleen lui achterover zitten, maar ook in beweging komen.”

Middag

In veel plaatsen speelt de voorstelling in de middag, omdat de doelgroep dat prettig vindt, verwacht Kostermans. Seniorentheater past in deze tijd, meent Tiddens. Al zien veel theatermakers het als iets negatiefs, gelooft hij.

„De theaters zitten vol met vijftigplussers, jongere makers weten niet zo goed hoe ze die groep kunnen bereiken. Maar het is een geweldig publiek: geduldige en ervaren theaterbezoekers. Trouwens, we horen er zelf ook toe. We zijn voor onze eigen groep bezig. Het leuke van theater is juist dat je zoiets als dit kunt maken.”

Theater

De Gouden Jaren: 3 febr. Baarn; 4 febr. Aalsmeer (première), 7 febr. Den Helder; 19 febr. Alkmaar; 1 april Rijswijk; 22 april Purmerend.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.