’Ik sta nu opener in het leven’

Hanneke van den Berg

Twee mensen ontmoeten elkaar, worden verliefd, maar weten dat ze niet samen verder kunnen. Toch willen en kunnen ze elkaar niet helemaal loslaten. Ze besluiten elkaar eens per jaar te ontmoeten, in het geheim. Zie hier in een notendop het toneelstuk ’Tot volgend jaar!’, waarin Liz Snoijink en Peter Tuinman een geheim delen.

De voorstelling ’Tot volgend jaar!’ is de Nederlandse versie van de toneelklassieker ’Same time next year’ uit 1975. Paul van Vliet nam de tekst onder handen. Hoe rigoureus is dat gegaan? Liz Snoijink: ,,Het stof moest eraf. Ook duurde het oorspronkelijk veel langer.

Het is dus wat ingekort, de ruiszinnetjes zijn eruit gehaald en wat te oubollig was, is aangepast, maar verder is het wel intact gelaten. Je kunt dit stuk niet te veel aanpassen, want de tijd waarin het zich afspeelt, tussen 1951 en 1981, is essentieel voor wat die twee meemaken. Dingen als de preutsheid van de jaren vijftig, de Vietnamoorlog, maar ook het vorderen van de tijd en wat ze daarin meemaken, dat kun je niet gewoon verplaatsen naar de 21ste eeuw.’’

Geheim

Elkaar jarenlang in het geheim ontmoeten. Kan ze zich er iets bij voorstellen dat mensen dat zo lang volhouden, dat ze zo lang zo’n groot geheim met zich mee kunnen dragen?

,,Ik heb er heel veel over nagedacht en per keer verander ik eigenlijk van mening. Zoals ik nu leef, in mijn huwelijk, zou zoiets apert onmogelijk zijn. Het zou echt niet kunnen. Maar dertig jaar geleden had ik me daar veel meer bij voor kunnen stellen. Dat je op een avond zó valt voor iemand en met hem in bed belandt en dat je de volgende dag denkt: ’Oh, wat heb ik nou gedaan?’ Je zit zelf in een relatie, de ander ook en toch wil je zó graag ook bij die nieuwe liefde zijn, van elkaar genieten, omdat het zo mooi en bijzonder is. Hem nooit meer zien zou zoveel pijn doen, dat kun je dan niet. Dus ja, ik kan ik zo’n beslissing wel begrijpen.’’

Zwakker

In die relatie zit wel iets scheef. ,,Hij is duidelijk zwakker dan zij. Als hij bij haar is, heeft hij het veel over zijn gezin, over hoe erg hij het vindt dat hij zijn vrouw bedriegt. En dan belt ook nog zijn dochtertje terwijl ze aan het vrijen zijn. Zijzelf weet haar andere leven veel meer af te sluiten als ze bij haar geheime minnaar is. Zij denkt: ’Deze momenten zijn van ons, hier wil ik nu van genieten’. Maar het gekke is dat de wederzijdse partners ook veel gaan betekenen voor hen in al die jaren. Omdat die onbewust toch altijd een grote rol spelen als de geheime geliefden bij elkaar zijn. Als zijn vrouw overlijdt, verzucht ze dat ze voor haar gevoel een goede vriendin kwijt is geraakt.’’

In een ver verleden speelden Hugo Metsers en Pleuni Touw samen hetzelfde stuk. Heeft ze dat ooit gezien? ,,Nee, maar ik heb het er wel over gehad met Pleuni. Toevallig had ik haar vanochtend nog aan de telefoon. Ze was zo benieuwd hoe het met de try-out ging en ze vertelde wat haar lievelingsscènes in het stuk waren. Heel bijzonder. Ze zei ook: ’Over je lijn hoef je je voorlopig geen zorgen te maken, want je bent zoveel bezig op het toneel, daar val je kilo’s van af’.’’

Schrok

Dit keer is Peter Tuinman haar tegenspeler, in een vorig stuk, ’On golden pond’, was hij haar regisseur. ,,Het zijn inderdaad heel verschillende functies, maar Peter is altijd heel zacht en lief, het is heel harmonieus om met hem samen te werken. Ik kan hem altijd vertrouwen. In het verleden heb ik wel eens met regisseurs gewerkt die erg konden uitvallen, waar ik dan heel erg van schrok. Dat kan ook heel goed uitpakken hoor, het was ook een manier van regisseren die vroeger vaker werd toegepast. Dat is nu gelukkig anders. Tegenwoordig zou ik me door dergelijk gedrag van regisseurs niet meer zo laten beïnvloeden.’’

In ’Tot volgend jaar!’ moet Liz Snoijink in een kleine twee uur tijd vele jaren overbruggen. Is het moeilijk om in zo’n korte tijd zoveel ’ouder’ te worden? ,,Helemaal in het begin is ze echt nog een meisje. Dat was wel even zoeken. Ik wilde haar ook niet te kinderachtig maken. Ook zit er een hippiescène in, waarin ze een beetje losgeslagen is. Dan probeer ik haar ook wel een beetje anders te spelen. Daarna gaat het eigenlijk vanzelf. Eigenlijk vind ik het best een beetje jammer dat ze elkaar niet nog eens ontmoeten als ze tachtig zijn of zo. Zo’n stokoude dame had ik nog wel eens willen spelen. Dat zou weer een andere fase in haar leven zijn, waarin weer heel andere dingen aan de hand zijn. Zouden ze dan gewoon een hele goede vriendschap hebben of nog steeds die intense liefde voelen?’’

Vrijer

Ambitie. Het is een gevoel dat Liz Snoijink inmiddels helemaal kwijt is. ,,Ja, ik hoef niet meer zo nodig. Op een gegeven moment is het verdwenen, maar juist omdat het me allemaal niet meer zo veel kan schelen, ben ik vrijer, creatiever. Ik sta in meerdere opzichten veel opener in het leven nu, laat dingen meer op me afkomen. Toen ik net begon, had ik een sterke bewijsdrang, moest en zou ik van alles meemaken. Ik denk dat dit gevoel geleidelijk is verdwenen met het ouder worden. Nu kan ik heel makkelijk nee zeggen als ik ergens geen zin in heb en soms gaan dingen ook wel eens niet door. Dan kan ik echt denken: oké, prima, heerlijk, dan heb ik het ook even niet zo druk. Ook gaat een rol wel eens niet door. Zoals bij ’Celblok H’, waar ik voor de rol auditeerde, die Inge Ipenburg uiteindelijk kreeg. Had ik geen enkele moeite mee. Ze was een goede keuze.’’

Tv, film, theater, ze heeft het allemaal gedaan en doet het nog steeds. Vindt ze het allemaal nog leuk? ,,Ja, ik vind alles nog steeds leuk. Het nadeel van theater is dat je voortdurend de hort op moet. En ga tegenwoordig maar eens de weg op, je staat uren in de file en speelt hooguit twee uur. Dat gaat me snel de keel uithangen. Maar in dit stuk spelen we heel vaak in vrij korte tijd. Dan is het te overzien en geniet ik ervan.’’

,,Wat echt heel zwaar is, dat is spelen in een voorstelling die niet gelukt is. Soms werkt het gewoon niet en kun je er op een gegeven moment niets meer aan veranderen. En dan is alles al geboekt en moet je toch de hele rit uitzitten. Dat is zonder meer afschuwelijk. Om je daarna weer op te laden voor een nieuw stuk, is wel eens bijna onmogelijk gebleken. En toch lukte het daarna weer. Het blijft blijkbaar toch altijd weer trekken.’’

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.