Zonovergoten plein

Peter Lodewijks

We verlaten drukte en hitte van de hoofdstraat. Slenteren door smalle straatjes. Slaan zomaar wat zijweggetjes in. Zonder doel. We komen als vanzelf op een zonovergoten pleintje.

Bestemming blijkbaar bereikt. We zakken op simpele stoeltjes. Schuiven aan tafeltje. In de schaduw van hoge platanen. Waar locals op terrasjes en daartussen hangen. Geen toerist te zien. Ook geen verdwaalde, of we moeten onszelf meerekenen. Maar dat doen we niet. Liever de illusie dat we één zijn met de Spanjaarden.

Op een bankje zit een verliefd stel. Het hangt wat. Het eet wat. En drinkt wat. Zo zen. Niemand die op ze let. Behalve wij dan. Twee kleine jochies op nagelnieuwe fietsjes draaien dwangmatig rondjes over het plein. Hun

cirkel van het leven, waan van de dag, wordt doorbroken door twee coole pubers met skateboards onder hun armen. Druk debatterend of ze eerst wat rusten, roken of nieuwe hotspot zoeken.

Vlak voor hun versleten gympen. Rent een meisje in vrolijk gebloemde zomerjurk op sandalen schaterend achter een bal aan. Haar vader volgt. Ze gaan een potje voetballen. Moeder zit vlak naast ons. Met een wijntje. Heel mooi, heel Spaans. Ze kijkt met half gesloten ogen. Naar de liefdes van haar leven. Ik gun ze elkaar voor altijd.

Onder een balustrade verzamelen zich wat twintigers. Met lange gewaden en rastakapsels. Vale spijkerbroeken. Teenslippers. Bloemen in hun haren. L’Histoire se répète (maar dan in het Spaans). Versleten hippe rugzakjes vol liefde glijden van gebruinde ruggen richting zondoorstoofde stenen. Ze eten wat. Ze drinken wat. Ze lachen wat. Een van hen speelt gitaar, de anderen klappen en zingen vol passie mee. Er ontstaat een magisch moment, waarop muziek, zang en sterke gevoelens samensmelten. Er klinkt een harde klap. Veroorzaakt door mijn mond. Die weer dichtvalt. Ik wis teveel aan emoties.

Op piepklein balkonnetje verschijnt een man. In boxershort. Hij kijkt neer op het plein. En stapt weer uit overbelicht beeld. Waar wij niet zien wat hij doet. Met de rest van zijn dag, zijn leven. Filmisch moment wordt verstoord door serveerster. Met getatoeëerde linkerkuit. En zwart kanten driekwart legging. Ze heeft twee gezichten. Ene kant met lang sluik haar. Andere kant opgeschoren. Stoer en kwetsbaar. Wij eten wat, we drinken wat. Brood met tomaat. Gamba’s in hete knoflookolie. Gefrituurde sardientjes en groene pepertjes. Met citroen, witte wijn en water. We blijven kijken naar het pleintje. Waar het Spaanse leven zich voor onze ogen afspeelt.

Zondagmiddag in Barcelona. Wil ik alleen maar zijn. Met toch nog wel één wens: dat het altijd zondag in Barcelona mag zijn. En ik op dat zonovergoten plein.

spaanders@hdcmedia.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.