Van de brandstapel

Wessel Mekking

Als tiener en twintiger was ik helemaal niet zo’n fan van voetbalverslaggever Evert ten Napel. Vaak zetten we de radio aan als hij op tv commentaar gaf bij een wedstrijd van Oranje.

Liever de enthousiaste Jack van Gelder dan Ten Napel met de termen die hij zelf tot clichés maakte. Voorbeelden? ’Als een granaat’, ’die dekselse…’ en ’goeie genade’. De ludieke actie ’Evert ten Napel op de brandstapel’ was me eind jaren negentig uit het hart gegrepen.

Maar stiekem ben ik een beetje van Evert gaan houden. Noem het nostalgie of melancholie. In een te snel veranderende en door geld verziekte voetbalwereld is hij een lichtpuntje. Ik merkte het toen ik Ten Napel commentaar hoorde leveren bij een eredivisiewedstrijd op betaalzender Fox. Roemruchte clubs als HFC Haarlem verdwijnen en voetballers veranderen tegenwoordig sneller van club dan van onderbroek; maar Evert blijft zijn heerlijke clichés de wereld in slingeren.

Deze week hoorde ik het voetballied ’Wonder’ van de Haarlemse band Blender. Ik genoot van het ’ouderwetse’ commentaar van Ten Napel. Hij speelde een glansrol. Laat ik het, ook aan mezelf, toegeven: ik ben een fan van Evert. Misschien moet ik maar actie gaan voeren om de geboren Drent weer achter de microfoon te krijgen tijdens de duels van Oranje. Het motto: ’We zijn stapel op Ten Napel’.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.