Kunnen jullie zwemmen?

Af en toe slaan de peddels tegen elkaar. Zo moet het dus niet.

Mirjam van Twisk

’Wat moet ik aan?’, sms’t de persoon die ik strikte om mee te gaan kanoën. ’Oude kleren die nat mogen worden’,  leest zij even later op haar telefoon. Ik ben op het ergste voorbereid, want nooit eerder stapten wij in een kano. Een beetje gespannen komen we dan ook aan bij het Abrona Robberse Eiland in Loosdrecht. Hier start onze ontdekkingstocht door dit watersportdorp.

Het instappen in zo’n smal, klein vaartuig is al een hele kunst. Op het terras bij het restaurant van deze organisatie zitten veel mensen die er vast van smullen om ons om te zien slaan. ,,Je moet in het midden instappen”, raadt de verhuurder aan. ,,Oh, en kunnen jullie zwemmen?”, voegt hij eraan toe.

Heel voorzichtig nemen we plaats op de stoeltjes. Autosleutels nemen we mee in een ton. Die zal blijven drijven als we omkieperen, maar toch laten we telefoons en camera’s uit voorzorg op de kant.

We varen over de Vuntusplas en proberen uit te vinden hoe we snel en effectief door het water kunnen glijden. Af en toe slaan onze peddels tegen elkaar. Zo moet het dus niet. Ook sturen blijkt nog een hele toer. We peddelen richting het Vuntusstrand. ,,Sturen!”, schreeuwen we tegen elkaar als we waterlelies naderen. We varen er rakelings langs. Dat moet beter.

Tot onze vreugde komen we in smaller water terecht. Wat een verademing. Weliswaar botsen we geregeld tegen de kant, maar hier zijn veel minder golven dan op de grote plas. Dan doemen in de verte de Loosdrechtse Plassen op. Wat een gigantisch wateroppervlak! Even willen we omkeren, maar een bord ’Ga terug’ geeft aan dat hier eenrichtingsverkeer geldt.

Dus varen we even later tussen motorboten, zeilboten en watersporters. De stroming en boten die voor golven zorgen, maken het er niet makkelijker op. We schommelen alsof we in een speeltuin zijn.

Stilte

Op de website van Natuurmonumenten lazen we vooraf over stille gebieden waar motorboten verboden zijn. Waar we meerkoeten, kokmeeuwen en ringslangen kunnen spotten. De routekaart moet ons daar naartoe leiden, maar echt lekker gaat dat niet. We focussen ons vooral op overeind blijven en niet botsen, waardoor we routepaaltjes voor de tocht van vijf kilometer ook nog eens missen.

De wolken worden steeds grijzer, waardoor we besluiten in de buurt te blijven. We worden wel steeds handiger met de peddels, waardoor we langzaam aan ook iets van de omgeving meepikken. Een panoramavilla, een kast van een huis met een privéstrand, veel bebossing. Mooi!

Met een houten kont en vermoeide rug meren we later aan. Droog, dat wel. Voor het Abrona Robberse Eiland zien we roeiboten liggen. Veel stabieler dan kano’s. Onze keus voor de volgende keer is alvast gemaakt.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.