Adam en Eva worstelen met het prille ouderschap

Nanska van de Laar
Amsterdam

Ze staan samen bij het aanrecht van hun woonboot, Eva kookt spenen uit en Adam doet gapend de afwas. Een avond doorzakken in de kroeg en thuiskomen met een dikke drankkegel? Wanneer hebben ze dat voor het laatst gedaan?

De scène vat volgens Eva van de Wijdeven het tweede seizoen van A’dam – E.V.A. (’Amsterdam en vele anderen’) goed samen. „We vragen ons op dat moment opeens af: wie zijn we geworden? Waarom is ons leven zo saai? Dit zijn volgens mij gesprekken die heel veel stellen op een bepaald moment in hun leven voeren. Het is zo herkenbaar.”

In het eerste seizoen van de veelgeprezen coproductie van NTR, Vara en VPRO zagen we hoe stadse Eva (Eva van de Wijdeven) en haar Zeeuwse buurman Adam de Heer (Teun Luijkx) de liefde vonden, verloren en hervonden.

„Toen renden we nog als opgewonden pubers door de stad”, zegt Luijkx. „Dat gold zeker voor Adam die in het eerste seizoen net uit een ei kwam gekropen. Nu is de nieuwheid er een beetje af. Hij is wat meer geaard in de stad.”

Grappig

In het nieuwe, opmerkelijk sprankelende en grappige, seizoen worstelen ze niet alleen met elkaar – en de buren die niet vies van een potje partnerruil blijken te zijn, maar vooral met hun prille ouderschap. Van de Wijdeven: „We zijn allemaal volwassener geworden, krijgen met meer volwassen problemen te maken. De personages maken echt de volgende stap. Wat doet het met je vriendschappen en met je relaties als je opeens een gezinnetje vormt?”

De naïviteit is eraf, stelt de actrice. Dat geldt niet alleen voor de karakters, maar ook voor de makers. „Dat eerste seizoen was het een groot experiment. We waren zoekende. Nu wist iedereen – ook de schrijvers, regisseur en cameramensen – veel beter wat we aan het doen waren. De nuance wordt daardoor beter gezet.”

Grappig bijeffect

Wat ’A’dam – E.V.A.’ nog steeds even bijzonder maakt, is de wijze van filmen. Er worden geen straten voor afgesloten of figuranten ingehuurd. De acteurs doen hun werk terwijl om hen heen het stadse leven gewoon doorgaat. Grappig bijeffect: als argeloze stadsbewoner kun je jezelf dus zomaar terugzien in een aflevering. Van de Wijdeven legt uit hoe dat in de praktijk gaat.

„De camera met telelens wordt verdekt opgesteld, bijvoorbeeld op een nabijgelegen dak, waarna Adam en Eva op een overvol terras neerstrijken. Ik heb een portofoon in mijn tasje en als het signaal actie klinkt uit dat tasje, dan beginnen we gewoon.”

Acteren tussen nietsvermoedende mensen, dat voelt nog steeds speciaal voor de actrice. „Dat maakt deze serie uniek.” Al moet je er soms wel wat gêne voor overwinnen, zegt ze. „Voor ons valt dat nog mee. Mark Kraan, die een bijrol speelt als doorgedraaide voetbalfan, heeft het dit seizoen het zwaarst van iedereen. Hij moet flippen in een volle metro of midden op het Rembrandtplein tussen mensen die geen idee hebben dat hij staat te acteren. Dat is toch best eng, omdat je nooit weet hoe mensen op je gaan reageren.”

Drones

Voor de opnames wordt ook gebruik gemaakt van drones. Van de Wijdeven: „In het eerste seizoen werkten we soms met een hoge kraan, nu met vliegende camera’s die te gekke shots kunnen maken.” Die werkwijze was wel even wennen, lacht ze. „We realiseerden ons niet dat als je zo’n ding boven een druk Waterlooplein laat vliegen, mensen massaal hun iPhones in de lucht steken om er foto’s van te maken. Voor de opnames was dat natuurlijk niet echt handig.”

Amsterdam is ook in dit tweede seizoen weer heel belangrijk. Het filmen gebeurde op 120 kenmerkende locaties, van een Marokkaanse slager en een volks interieur in Amsterdam West tot een chique villa op IJburg.

Tien films

Luijkx: „Nog meer dan in het eerste seizoen verbindt de stad de verhalen met elkaar. De camera draait weg van een scène en pakt aan de overkant van de straat vloeiend een lijntje met een ander personage op. Eigenlijk zijn het tien films door elkaar verweven. Zo’n mozaïekvertelling laat heel mooi zien dat alles tegelijkertijd gebeurt en dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Ik vind dat een mooie gedachte, bijna boeddhistisch.”

Van de Wijdeven merkt hoe snel de personages gaan leven. „Ook de eenmalige verhaaltjes zijn zo goed onderbouwd dat mensen willen weten hoe het verder met ze gaat. Komt die of die nog terug? Die vraag krijg ik regelmatig.”

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.