Nuchter en teder

Hanneke van den Berg

Het is eigenlijk het allergewoonste verhaal dat er bestaat: dat van de vreugde en de pijn van een eerste grote liefde.

Kun je met zo’n doodsimpel verhaal de Gouden Palm winnen? Jazeker. De Tunesisch-Franse filmmaker Abdellatif Kechiche sleepte die hoogste onderscheiding op het festival van Cannes in de wacht met ‘La vie d’Adèle’, losjes gebaseerd op het stripboek van Julie Maroh.

Het mooiste is nog wel dat Kechiche deze liefdesgeschiedenis ook op een ongebruikelijk nuchtere en vanzelfsprekende manier vertelt. Een simpele kroniek die enkele jaren uit het leven van de hoofdpersoon Adèle laat zien. De betrekkelijk onbekende Adèle Exarchopoulos speelt haar ontroerend naturel. In het begin een naïeve tiener, tegen het eind een jonge vrouw die zichzelf na een ingrijpende liefdeservaring weer bij elkaar moet rapen.

Opvallend is dat Kechiche geen punt maakt van het feit dat degene waar Adèle zo hopeloos voor valt ook een vrouw is - een iets oudere kunststudente met blauwe haren (Léa Seydoux). Alsof het maar een toevallige bijkomstigheid is dat ze lesbisch zijn. Er zijn maar weinig films die dat zo doen - denk ook aan ’Brokeback mountain’. De agressie die Adèles keuze bij sommige medestudenten oproept, ziet Kechiche overigens niet over het hoofd.

Toch was die lesbische insteek wel iets dat de aandacht trok, net als de al ruimschoots bediscussieerde en voor een bioscoopfilm ongebruikelijk openhartige seksscènes. Ook daarbij lijkt Kechiche zich op het standpunt te stellen dat wat belangrijk is gewoon zonder omhaal getoond kan worden. Of het ook noodzakelijk is, is een andere kwestie. De hieraan voorafgaande taferelen met de eerste, voorzichtige toenadering en verliefde blikken zeggen minstens zo veel over wat die twee vrouwen naar elkaar trekt.

De ontroerende zeggingskracht van ‘La vie d’Adèle’ zit niet alleen in de twee voortreffelijke actrices. Ze schuilt ook in de kunst van het kijken die Kechiche als geen ander verstaat. Bij hem geen ingewikkelde dramatische constructies, maar lange, met een handcamera gefilmde scènes waarin de personages alle ruimte krijgen.

Ondertoon

De sfeer en ondertoon van de gesprekken is vaak net zo belangrijk als wat er gezegd wordt. Het is een stijl die heel los en tegelijk geconcentreerd is, bijna documentair soms. Om de kijker dat sterke gevoel van betrokkenheid te geven, is ook tijd nodig. Vandaar de lengte van ruim drie uur.

‘La vie d’Adèle’ vastpinnen op die lange seksscène en het lesbische karakter doet de film in nog een ander opzicht te kort. Zoals de titel al aangeeft, gaat het niet alleen over de liefde. Net als in zijn prijswinnende ‘La graine et le mulet’ (2007) schetst Kechiche een veel breder beeld van het leven. Het gaat tussen de regels door ook over groepsdruk en milieuverschillen, over toeval en keuzes. Want natuurlijk is er meer dat Adèle beweegt, van de demonstraties waar ze enthousiast aan meedoet tot haar gedrevenheid bij het werken met kinderen als beginnend leerkracht.

Zo groeit stukje bij beetje die eenvoudige film uit tot een rijk geschakeerd portret van een jonge vrouw die ons na aan het hart komt te liggen.

‘La vie d’Adèle’

Regie: Abdellatif Kechiche

Met: Adèle Exarchopoulos, Léa Seydoux

Vijf sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.