Waas voor ogen

Marja van Spaandonk

Heb iets met apparaten. Zij niet met mij. Een na ander sterft in mijn handen ruwe dood. Niet dat ik er van leer. Met kinderlijk enthousiasme stort ik mij elke keer weer op maaiers, trimmers, reinigers en bladblazers.

Dus wanneer ik op mooie dag zie dat niet alleen tuin maar ook buitenmuren groen kleuren, duik ik in schuur. Op zoek naar grove middelen. Hogedrukreiniger verbergt zich in verste hoek. Dat is lang geleden, begroet ik ding. Apparaat kruipt verder in hoek, die niet meegeeft. Dan begint ritueel dat ik telkens weer tegen beter weten in lijdzaam onderga. Weet niet hoe dat in andere huishoudens gaat, maar wanneer ik wil klussen zijn er eerst vele obstakels te overwinnen. Zoals: hoe krijg ik apparaat buiten? Daarvoor moet ik blijkbaar eerst nagels breken aan zeis, verticuteerhark en onduidelijk gevalletje met stekker er aan (morgen naar grof vuil). Vervolgens verstuik ik enkels en polsen, stoot knieën en ellebogen beurs en blauw in moeizame gang naar buiten. Over jerrycans, snoeren, slangen. Inderdaad, pad van klussers gaat niet over rozen. Voordat ik slangen en snoeren uit ik weet niet hoeveel knopen heb, ben ik dik aan eerste pauze toe.

Moed zinkt in stoere werkschoenen (met stalen neuzen, maar niet heus) boven bak met koppelstukken. Weet nooit welk deel aan welk uiteinde van slang, laat staan kraan moet. Weet wel wat ik al heel lang wens wanneer ik onder water gelopen bijkeuken inzwem: een buitenkraan. Dat is nu te laat. Tijd voor tweede pauze. Na dweilpartij verander ik met frisse moed koppelstukken, zet kraan open en ren naar hogedrukgeval. Die verliest wat water, so what. Motor aan en spuiten maar.

Weet niet wat dat is met apparaten en mij, ze doen iets met me, maken oerdriften los. Geef mij zo’n spuit in handen en ik kan niet meer stoppen. Begin met groen uitgeslagen terrasmuurtje en neem meteen potten, ramen en pergola’s mee. Groene waas voor ogen. Hoekje om en vooruit, ik pak muren ook mee. Tussendoor probeer ik apparaat uit op terras. Daar zijn steentjes niet blij mee nu zonder voegen. Schoongespoten ramen zitten onder de blubber. Ben aan derde pauze toe.

Lang duurt die niet, wordt gedreven door iets waar ik wel vaker last van heb: doorgaan. Zonder te letten op schade die ik in vliegende vaart aanbreng. Ergste klus bewaar ik voor na vierde pauze: grijze en vooral groene bak schoonmaken. Kokhalzend spuit ik drab uit bakken. Tijd voor vijfde pauze. Wil wel opstaan, maar lijf niet. Is toch donker. Terwijl ik binnen zonden overdenk, schrik ik met terugwerkende kracht van wat ik tijdens schoonmaakaanval in flits zag. Er ligt een hoeksteen van mijn huis los! Dat zal ik toch niet…. En hoeveel kwaad kan dat? Tijd voor hele lange pauze.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.