Submarino ***

Regie: Thomas Vinterberg Met: Jakob Cedergren, Peter Plauborg, Patricia Schumann De opvallende titel van de nieuwste film van Thomas Vinterberg (voor altijd de maker van de moderne klassieker ’Festen’) verwijst naar een martelmethode waarbij het slachtoffer onder water wordt gehouden en net als hij het gevoel heeft dat hij verdrinkt boven wordt gehaald.

Er zit in de film geen letterlijke verwijzing naar deze gruwel, dus we mogen het opvatten als een metafoor. ’Submarino’ gaat over twee mannen, twee broers, die verdrinken in het leven. Om in de metafoor te blijven, het moment dat ze te water raken ligt in hun vroege jeugd, die we te zien krijgen in een meedogenloze proloog waarin we twee jongetjes ontmoeten met een alcoholistische moeder. De jongens hebben ook nog een babybroertje, waar de moeder niet voor kan zorgen. En de jongens ook niet, blijkt snel genoeg. We maken een sprong naar de volwassenheid van een van de mannen. Zijn naam is Nick, een soms gewelddadige, alcoholistische ex-gevangene, die zich maar moeizaam staande houdt (of drijvende, wat u wilt). Dit deel van ’Submarino’ werkt het beste dankzij het sterke acteren van Jakob Cedergren, die een grote woede en ongeluk vlak onder het oppervlak schuil laat gaan. Later in de film duikt de andere, naamloze, broer op, een junk, die nu zelf de zorg van een kind heeft en alleen maar slechte beslissingen neemt. De geschiedenis herhaalt zich, zegt Vinterberg, en pogingen om je daaraan te ontrekken zijn zinloos. ’Submarino’ is een diep sombere film, nog meer door het intens sombere wereldbeeld, dan door het grauwe decor en het uitzichtloze leven van de broers. Vinterberg heeft werkelijk alle tinten grijs gebruikt en de kijker heeft al vrij snel in de gaten dat elk lichtje aan het eind van de tunnel daar alleen maar is om te contrasteren met de misère die het leven nog in petto heeft. Is het een overlevingsstrategie van de kijker dat hij de neiging krijgt om af te haken bij de eindeloze opstapeling van ellende? Er zijn meer Scandinavische filmmakers, neem Lukas Moodysson, die een dergelijk zwartgallig wereldbeeld hebben ontwikkeld en als een soort cinematografische dominees de kansel hebben beklommen. Het is te hopen dat ze daar snel vanaf komen; zonde van al dat talent. Mark Moorman

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.