Mijn moeder begrijpt niet dat ik een tatoeage wil

Jan Vriend

In ’Vrij Verteld’ praten lezers over twijfels en dilemma’s.

Sophie (28): ,,Ze zeggen dat ik op mijn moeder lijk. We houden van dezelfde muziek, we werken allebei in de zorg en we denken over veel dingen hetzelfde. Ook bij het kiezen van mannen liggen we op één lijn want ik vind dat mijn Jasper op veel punten op mijn vader lijkt.

Toch zijn mijn moeder en ik het één ding grondig oneens: mijn tattoo. Deze zomer heb ik tijdens de vakantie een tatoeage laten zetten. Een kleintje, op mijn rug. Het is een hartje waarin de initialen van mijn beste schoolvriendin zijn verwerkt. Vanaf onze kindertijd waren we elkaars zielsverwanten. Samen deelden we onze tienergeheimen, samen hadden we de slappe lachen samen gingen we uit. Maar in de jaren dat ik werk en verkering kreeg, werd zij ziek. Zó ziek dat ze de na een lange strijd uit het leven gleed.

Nog altijd vraag ik me af waarom dat wrede lot haar moest treffen en waarom haar de kans op een mooie toekomst werd ontnomen. En nog altijd voel ik me sterk met haar verbonden. Daarom heb ik die tattoo laten zetten: als een eerbetoon om mijn herinnering vorm te geven.

Om onnodige discussies te voorkomen, vertelde ik niks aan mijn moeder. Maar natuurlijk kwam het toch uit. Toen ik vorige week bij haar thuis van de trap viel en raar terechtkwam, trok ik spontaan mijn shirt uit om te kijken of ik niks mankeerde. Waarbij ik als een klein kind werd betrapt. Mijn moeder kon het niet laten om te zeggen dat ik mezelf had laten verminken. En dat ik zuiniger moest zijn op mijn lichaam. Met een vies gezicht waarschuwde ze me ook nog voor rimpels.

Toen ik daar tegenin bracht dat ik op deze manier mijn vriendin wil eren, zei ze dat ik dan beter een bloemetje op haar graf kan zetten. Of een keer bij haar ouders op bezoek kan gaan om herinneringen op te halen. Tegenover mijn moeder doe ik luchtig over ons meningsverschil. Ik hou het er maar op dat ze uit een andere tijd komt, met een andere benadering. Ondertussen verbaas ik mezelf erover dat ik me nog altijd schuldig voel als ik van haar op mijn donder krijg. Moet ik me dan nog wat van haar aantrekken? Ik ben toch allang volwassen?

Maar in de kern ben ik vooral teleurgesteld. Omdat ik het zo jammer vind dat ze zo fundamenteel anders denkt over iets dat zo belangrijk voor me is.’’

Wil je reageren? Of wil je zelf een dilemma kwijt? Mail vrij@hollandmediacominatie.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.