Circus

Natuurlijk is het slechts een voetnoot in de geschiedenis. Toch speelt het al dagen zachtjes door mijn hoofd: het Amerikaanse circus Ringling Brothers and Barnum & Bailey moet stoppen, te weinig publiek. Plannen om daar ooit te gaan kijken had ik niet. Zo’n voorstelling lijkt mij te Amerikaans, te veel kitsch, te onecht. Het is meer het gevoel dat er een flink brok circushistorie sterft.

Een oud boek dat ik al bijna mijn hele leven meedraag, vertelt over de in 1810 geboren Amerikaan P.T. Barnum. Hij werd groot met het tonen van ’bijzonderheden’ als Tom Thumb, de kleinste mens ter wereld en Jumbo, de grootste olifant. In een tijd zonder radio en televisie overtrof hij als een Joop van den Ende de stoutste verwachtingen van het publiek. Veel later ontstond uit zijn zaak en die van Bailey en de gebroeders Ringling een enorme circusonderneming: ’The greatest show on earth’. Waarom het publiek wegblijft? Wellicht door het niet meer werken met wilde dieren. Zelf vermoed ik dat deze ’greatest show’ te ’great’ werd. Op filmbeelden zie je dat artiesten en publiek niet echt contact maken. Bij circus gaat het uiteindelijk om de verwondering over wat de artiest vlak voor je neus laat zien: iets wat niet waar kan zijn. De intieme betovering door dat wonder is de kern van de kunst. Dat zag je ooit bij Barnum.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.