Honderjarige Annemaria Piscaer-ten Berge: 'Vroeger was ik een zorgenkindje'

,,Trouwen met een zeeman is niet gemakkelijk, maar voorkomt sleur. ,,Als mijn man thuiskwam, was het altijd weer nieuw.'' © United Photos/Toussaint Kluiters

Leontien van Engelen
haarlem

Als je haar als kind had meegemaakt, zou je nooit hebben gedacht dat ze zó oud zo worden. ,,Ik was een zorgenkindje'', vertelt Annemaria Piscaer-ten Berge uit Haarlem-Noord, die vorige week haar honderdste verjaardag vierde. ,,Zelf heb ik het ook nooit gedacht. Maar het gaat vanzelf.''

Hoe het komt dat ze de leeftijd der allersterksten heeft bereikt, ze heeft geen idee. ,,Het zit niet in de familie. Ik was de op één na oudste in een gezin van tien kinderen. Ik ben de laatst overgeblevene.''

Als kind maakte ze tijdens het rolschaatsen een ongelukkige val. ,,In de plek waarop ik viel, mijn heup, ontwikkelde zich later tuberculose. Zo kwam ik in de oorlog in Heliomare in Wijk aan Zee terecht en later, toen dat door de moffen was ontruimd, in het Weesper Ziekenhuis in Amsterdam.''

Fiets

Haar verloofde Pieter, die op de grote vaart zat, kon tijdens de oorlogsjaren niet naar huis komen. ,,Al die jaren heb ik hem niet gezien. Na de bevrijding kwam hij op de fiets van Culemborg naar Amsterdam.''

De dokter vond het verstandig als Annemaria in de buurt van de zee zou blijven wonen, vanwege de frisse lucht. ,,Vandaar dat we hier in de buurt een woning zochten, eerst in Overveen, later in Haarlem.''

Maanden van huis

Het stel kreeg vier jongens. ,,Mijn man was vaak maanden van huis, dat was niet makkelijk voor mij. Ik miste hem altijd. Voor de kinderen was het ook niet makkelijk, want ze kenden hun vader niet goed. Kijk, als Jantje geen zin had om de deur dicht te doen, dan dacht moeder: 'Ach, laat ook maar'. Maar vader ging op zijn strepen staan, die wilde dat Jantje de deur sloot.''

Het portret van haar echtgenoot hangt aan de muur, naast haar stoel. Inmiddels al weer bijna dertig jaar geleden overleed hij plotseling. Een stoere gebruinde man in kapiteins-uniform met bijpassende pet . ,,Als ik het over zou kunnen doen, nam ik weer een zeeman. Absoluut, ondanks het gemis. Want als hij thuiskwam, was het altijd weer nieuw.''

Zorgen om haar man had ze uiteraard vaak. ,,Maar dan bad ik tot Maria, de Sterre der Zee.'' Ze ging ook wel eens met hem mee. ,, Ik herinner met nog dat we ooit vier dagen in de Golf van Biskaje hebben liggen dobberen. Al die tijd lag ik in de kajuit, zeeziek.''

Mini

Haar 'Mini' was haar lust en haar leven. ,,Mijn man zag me sjouwen met de boodschappen en zei: Als je nou je rijbewijs haalt, krijg je van mij een auto.''

Als het even kon, ging ze tot voor kort met het autootje achter haar zoon Hein aan, jarenlang bassist in de Ruud Jansenband, veel gevraagd vanwege het repertoire van rock classics en soul. ,,Dansen, heerlijk vond ik dat altijd.''

Dansen gaat nu helaas niet meer. Tuinieren, haar grote hobby, evenmin. ,,Ik ben de kracht in mijn handen kwijt. Gelukkig heb ik een tuinman die af en toe komt. En de jongens pakken even de grasmaaier als ze er toch zijn.''

,,Ik zal niet zeggen dat ik me verveel. Maar ik vind het leven wel eens taai. Toch, als ik er tien jaar bij kan krijgen, grijp ik die met beide handen aan.''

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.