Agendakinderen

Ad Heesbeen

We zitten op de rand van de plantenbak voor school, de Amerikaanse moeders en ik. Terwijl we wachten tot de kinderen naar buiten komen, snijden we ons favoriete gespreksonderwerp aan: de koters.

Een moeder vertelt enthousiast over haar zoontje van 5 dat op dansles wilde. In Westchester, de welvarende streek net boven New York waar wij wonen, is werkelijk alles te vinden op het gebied van kindervermaak, dus ook een streetdanceschool. „Maar het viel tegen”, vervolgt de moeder. „Het was allemaal veel te moeilijk, met ingewikkelde choreografie, lange monologen van de leraar en veel te snelle danspassen. Bleek dat de andere kinderen al op hun 3e waren begonnen met streetdance. Als je dan op je 5e binnenkomt, haal je die achterstand nooit meer in.’’

Sinds we twee jaar geleden in het dorpje Rye in Westchester wonen, verbaas ik me keer op keer over de tijd en energie die ouders hier in de opvoeding van hun kinderen stoppen. Begrijp me niet verkeerd, ook wij hebben het beste voor met onze zonen van 2, 5 en 6 jaar. Maar de trainings- en lesprogramma’s die ze hier vanaf de kleuterschool krijgen voorgeschoteld, gaan wel erg ver. Daar kwam ik voor het eerst achter toen onze oudste zich, na een paar weken op zijn nieuwe Amerikaanse school, thuis meldde met een stapel huiswerk. Facultatief, dacht ik. Dus als hij lekker aan het buitenspelen was, ging zijn huiswerkmap de volgende dag ongeopend terug. Dat was een vergissing, zo maakte zijn lerares snel duidelijk. Die middag vond ik in zijn rugzak een briefje: ‘Jilles is zijn huiswerk vergeten. Hierbij zijn werk van gisteren en vandaag.’ De briefjes bleven komen totdat hij de achterstand had weggewerkt.

Toen mijn vrouw in een gesprek met de lerares het onderwerp huiswerk voorzichtig aansneed, kreeg ze waardevolle tips over efficiënt agendamanagement voor kinderen. „Dus als uw zoon terugkomt van zwemles is hij te moe voor huiswerk? Misschien kan hij het doen op de achterbank van de auto, op weg naar het zwembad. Dan kunt u hem meteen overhoren.” Ze waren al heel snel uitgepraat.

Door de overvolle programma’s blijft voor de kinderen weinig tijd over om met vriendjes te spelen. Sommige kinderen hebben doordeweeks elke dag iets: pianoles, schaken, ijshockey, honkbal, voetbal of bijles in een taal. Speelafspraken worden daarom ruim van te voren gepland en duren meestal niet langer dan anderhalf uur. Zelf proberen we de kinderen zoveel mogelijk te ontlasten. Als in september het nieuwe schooljaar begint, pakken we zwemles weer op. Plus voetbal op zaterdag. Op dinsdag Nederlandse les. Oh ja, pianoles moet ik ook nog regelen. En ijshockey, want dat vindt mijn vrouw leuk. En tennis, omdat ze dat zelf willen. Maar verder doen we het nog net als in Nederland: rustig aan.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.