Onder de banken

Wessel Mekking

In een touringcar op weg naar de feestelijke eerste paal van een nieuw crematorium. Over zwarte humor gesproken.

Beelden van schoolreisjes dringen zich op. Ik hoopte dat het niet ging gebeuren, maar toch opperde een van de jonge passagiers het vaak. ,,Moeten we niet onder de banken?’’ Zodat onze ouders zouden denken dat de bus zonder ons aankwam bij de basisschool. En vertwijfeld zouden roepen: ,,Waar zijn de kinderen?!’’ In de bovenbouw was ik niet meer zo naïef te denken dat onze ouders daar in trapten. Het zou me niks verbazen als de chauffeur die ons op deze grauwe dag naar het bouwterrein brengt, deze versleten grol nog eens uit de kast haalt. De beste man lijkt grappen te maken die hij al ontelbare keren heeft verteld. Hij zal ons naar Benidorm brengen, klinkt het futloos, terwijl we slechts een stukje langs de Hoofdvaart rijden. Hij lijkt niet eens meer zijn best te doen de lachers op zijn hand te krijgen. Ter plekke blijkt het niet echt om de eerste paal te gaan; veel palen zijn al geslagen. Op de terugweg houdt de chauffeur zich koest tot we bijna terug zijn bij De Rustende Jager. Hij maakt grappen over dat we onze spullen niet moeten vergeten en dat ze anders op Marktplaats worden gezet. Ook zegt hij nog iets over zijn schoonmoeder. ,,Moeten we niet onder banken?’’, wil ik opstandig roepen. Wijselijk houd ik mijn mond.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.