Eten, rommel en veel liefde

Hanneke van den Berg

Vaak denken lezers een columnist of journalist goed te kennen als deze veel over zijn eigen leven schrijft en flink twittert.

Sylvia Witteman, Aaf Brandt Corstius, Suus Ruis, we hebben het idee dat we heel wat over hun leven weten, maar natuurlijk valt dat best mee. Niet alleen kiezen zij zelf uit wat ze met de wereld willen delen, maar ook worden gebeurtenissen vaak uitvergroot om het amusanter te maken.

Toch zet Suus Ruis - na twee romans - in haar eerste non-fictieboek ’Wat ze je niet vertellen over mama zijn’ de deur behoorlijk ver open om een kijkje te geven in haar leven als moeder van de 5-jarige Caesar. Vaak gaat dat gepaard met een flinke dosis humor.

,,Je wilt niet weten hoe vaak ik iets heb gebakken en mijn omgeving vertederd uitriep: ’Oh, wat schattig! Heeft Caesar dat helemaal zelf gedaan??’ Nee, ik. En bedankt.’’

Een andere keer is het ontroerend: ,,Ik hoop dat de gekmakende hoeveelheid liefde die ik voor mijn zoon voel en die ik overvloedig toon, het gebrek aan consequentie, strengheid en routine goedmaakt.’’ Maar vaak is het vooral eerlijk. ,,Maar goed, je besluit samen dat het klaar is en dan moet je dat vertellen aan een kleuter. ’Papa is verliefd op een andere vrouw.’ Caesar vond het stom. De situatie, papa, en vooral die vrouw.’’

Over het stukgelopen huwelijk van Suus Ruis heeft ze zelf al het nodige geschreven in tijdschriften, maar dit keer bleef dat op de achtergrond. In ’Wat ze je niet vertellen…’ gaat het vooral over Caesar. En over het zoeken naar een goede oppas, kinderverjaardagen, de speen (en hoe je er vanaf komt), Marja van Bijsterveldt, twitteren, beleefdheid, geld (en hoe snel dat door je vingers glipt), boodschappen doen met je kind, rommel (en hoe lang je dat mag laten liggen als je zoon net een prachtig bouwsel heeft gemaakt) en moeders op het schoolplein.

,,Ik heb van te voren niet besloten welke dingen ik weg zou laten, óf ik eigenlijk wel iets weg wilde laten eigenlijk. Ik ben gewoon gaan zitten en ging tikken. Als het af was, zou ik wel gaan kijken of ik er iets uit zou moeten laten. Natuurlijk realiseerde ik me wel dat ik met de mensen in mijn directe omgeving een beetje voorzichtig zou moeten zijn. Je ziet die mensen nog elke dag en het moet wel een beetje leuk blijven. Ook over mijn ex heb ik me ingehouden. Ik heb in de laatste tijd heel veel geschreven over hem en hoe het mis ging tussen ons en hij was daar wel een beetje klaar mee inmiddels. Dat begreep ik ook wel.’’

En Caesar zelf? Mocht hij een beetje meebeslisen wat er over hem op papier kwam en wat niet? ,,Eh, nee. Achteraf schaam ik me daar wel een beetje over. Maar ja, hij is pas vijfenhalf en is ook nog iets te klein om het helemaal te kunnen overzien. Toen ik de drukproef lag te corrigeren op de grond, lag hij naast me te spelen. Opeens zag hij op die blaadjes zijn naam een paar keer staan en heb ik hem uitgelegd dat ik ons leven samen beschreven had. Toen ik zei dat ik het ook over zijn gebroken been had gehad, toen hij peuter was, zei hij: ’Heb je daar over geschreven? Dat is zó níet cool!’.’ Maar verder vond hij het eigenlijk wel best. Als hij vijftien is en hij leest het, dan moet hij er waarschijnlijk wel om lachen.’’

,,Natuurijk rommel ik af en toe maar wat aan als moeder, maar volgens mij is het ’t allerbelangrijkste dat we het fijn hebben samen en dat ik hem overspoel met liefde. Dat ik lang niet altijd consequent ben, soms toch een pizza in de oven schuif, terwijl er broccoli in de koelkast ligt te wachten en er vaak rommel op de grond ligt, dat is dan maar zo.’’

Het boek en de feiten

’Wat ze je niet vertellen over mama zijn’.

Uitg. Kosmos, €11,95. Eerdere romans van

Suus Ruis, ’Tweede viool’ en ’Zonde’

verschenen bij uitg. Mistral.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.